ისე, როგორც წერილებში ვხედავ…


მთელი ღამის განმავლობაში მთელს მსოფლიოში ინტერნეტში 40 მილიონი ადამიანი დაძვრება. არ ვიცი, ამ 40 მილიონიდან რამდენი ესაუბრება ჩვენ ორის გარდა ერთმანეთს. რა მნიშვნელობა აქვს.

ისე მაინც ვერავინ დაწერს, როგორც ჩვენ ვწერთ ერთმანეთს.

ამბობენ, რომ წერილების საუკუნე გავიდა. მე სწორედ ამ უწერილობის ხანაში ვიპოვე მეორე ადამიანი, ვისაც ამის არ სჯერა…

ჩვენ არ გვჯერა და ვწერთ. ვწერთ ყველაფერზე, ყველაზე, ყველგან… ერთად ვკამათობთ, ვჩხუბობთ, ვიბუტებით, ვრიგდებით…

ხელები ხშირად თავისით გაგვირბის. სიმბოლოები ისე უცებ იკრიფება მოციმციმე ეკრანზე, ვერც ვასწრებთ გააზრებას და უკვე ვეკითხებით ერთმანეთს როგორ ხარო. და მართლაც, რა მნიშვნელობა აქვს, სად იქნება ადრესატი, 2 ქუჩის იქით, სხვა ქვეყანაში, სხვა კონტინენტზე თუ თუნდაც, ჩემივე ოთახის კედლის უკან?

მე არ ვიცი, ის სად ცხოვრობს, არ ვიცი, როგორია. მთელი ამ ამბის ხუმრობაც ხომ სწორედ ამაშია. არ ვიცნობ, მაგრამ ვიცი, რა უყვარს, რას კითხოლობს, როგორ, უფრო სწორედ, რატომ ცხოვრობს…

მე მგონია, რომ ეს ყველაფერი სხვაზე უკეთესად ვიცი, იმ სხვებზე უკეთესად, რომლებსაც ის ყოველ დღე ხვდება, რომლებთანაც ის მეგობრობს…

ჩვენ, ხანდახან, ერთმანეთის დღიურებს ვემსგავსებით: იმ დღიურებს, სადაც ყველაზე დიდ საიდუმლოებს წერენ; იმ დღიურებს, რომელიც არავინ უნდა წაიკითხოს…

ჩვენ აკრძალულ წესებს ვარღვევთ, საზღვრებს ვშლით და ვწერთ… ვწერთ მხოლოდ იმიტომ, რომ ვიცით, მეორე მხარე წაიკითხავს ამას, გაგიგებს და საიდუმლოს შეინახავს…

ხშირად ვეუბნებით ერთმანეთს, რომ თვალებში ყურება ცხოვრებაშიც არ გამოდის ისე, როგორც აქ, ასეთი წერილებით. ეს ის შემთხვევაა, როცა სხვა თვალით იყურები, გულის და ხელის თვალებით…

შეხვედრა არ გიცდიათო?- მკითხავთ ალბათ. -არა. საკუთარი ცოცხალი პირადი დღიურების გადაკითხვას ჯერაც ვერ ვახერხებთ… ალბათ, არც არასდროს წავიკითხავთ. ეს ხომ ის წერილებია, რომელიც მხოლოდ ერთელ უნდა წაიკითხო და შემდეგ დაწვა…

ალბათ, სასაცილო იქნებოდა, ის ჩემივე ახლობელი, მეზობელი, ან ისეთი ადამიანი რომ აღმოჩნდეს, რომელიც არასდროს, არასდროს დამინახავს ისე, როგორც წერილებში ვხედავდი…

ესეც შარადის ახსნაა.

სიტყვებს თავისი ძალა აქვთ, სხვა ყველა დანარჩენ არსებობას – თავისი…

და, რა მნიშვნელობა აქვს, რომ არ მინახავს; ხომ ვიცნობ.

ყველაზე უკეთ…

ყველაზე ახლოს…

გულთან… გულში…

წერილები



დღეს ძალიან მომინდა, რაღაც დამეწერა.. უფრო სწორად, რაღაც მომეწერა შენთვისკაცი ვერ იტყვის, რომ მაინც და მაინც ლამაზი ღიმილი გაქვს, მაგრამ სახე ისე გითბება, როცა იღიმი
ალბათ, ასე გაიღიმებ, ამას რომ წაიკითხავ, ან, სულაც არ მიაქცევ ყურადღებას. არ ვიცი რა მნიშვნელობა აქვს
რაღაც უნდა მეთქვა შენთვის
იცი, მომენატრე

ალბათ ეს მონატრებაა,მაგრამ ამას შენი ნახვა ვერ უშველის ხანდახან მგონია, რომ არ მისმენ, სადღაც შორს ხარ, ახლოს არ მიშვებ. ხანდახან გამოანათებ, ხან ისევ ჩაიკეტები.
ნუ აკეთებ ამას
იცი, ხანდახან ყველას გვავიწყდება, რომ მუდმივად ვიზრდებით. ყოველი განვლილი დღე, წამი და წუთი უკვე წარსულია, დრო, რომელშიც ახლა შენ, მე და სხვა ყველა დანარჩენია, უკვე აღარ არის ჩვენი
მხოლოდ ბავშვობაში გვეკუთვნის ჩვენი თავი, მერე სხვისთვის ვცხოვრობთ
დრო ცოტაა, დრო თაფლის სანთელივით ხელში გვადნება
შენ იცი, ახლა რომ გწერ, გულში რაღაც რომ თბება?
შენ იცი, როგორ მწყინს, როცა შენი წყრომის უნებლიე მიზეზი ვხდები?
შენ იცი, როგორ მიყვარს შენთან ერთად სიზმარში ბოდიალი?
შენ რომ იცოდე
რომ იცოდე
არა, არ იცი, არაფერიც არ იცი!..
………………………………………………….
თუმცა, შენსას რას გაიგებს კაცი
……………………………………………….
ასე მგონია, რომ ხანდახან ზედმეტი ვარ შენს სამყაროში, ხანაც ისე კარგად ვერგები იქაურობას
ხანდახან იმასაც კი ვფიქრობ, რომ რარაც ჩაუდენელი დანაშაულისთვის მსჯი
საოცარია
საფიქრალი კი ისაა, რამდენად გამიჭირდება უშენობა, ან შენთან ერთად ყოფნა
ან რამდენად შევძლებ ამ წერილზე მარკის დაკვრას და შენთან გამოგზავნას
თუმცა, ან ყველაფერი, ან არაფერი. ეს ის შემთხვევაა, როცა ცოტცოტა არ ივარგებს
ჰოდა, აი წერილიც შენს ცხვირწინაა. სულ ახლოს, ერთი ხელის გაწვდენაზე
არ მესმის, ხალხს რატომ არ შეუძლია, ჩემს ნაწერში სიმართლისა და სიცრუის გარჩევა, ეს ხომ ისეთი მარტივია…. მთავარია, მიხვდე, რომ ყველა წერილს, ყოველ სიტყვას თავისი ადრესატი ყავსმიდი, ცოტა იშრომე და შენი თავიც მოძებნე ამ ბგერების კორიანტელში, ცოტა დრო მეც დამითმე
აი, სწორედ ასეახშირად სწორედ იმას ვერ ვხედავთ, რაც უნდა დაგვენახა. ასე არ არის?
თუმცა, რას კარგავ, ითამაშე, შენ ხომ გიყვარს ფილოსოფია