როგორ გავხდი დონორი


არის რაღაცე(ე)ბი, რისი გაღებაც მართლა ფასეული გახლავთ. სწორედ ასეთ ფასეულობათა რიგში შედის სისხლიც, რომელსაც სრულიად უანგაროდ აბარებ სხვისთვის. სიმართლე გითხრათ, დიდი ხანია მინდოდა, დონორი გავმხდარიყავი. ჰო, ვიცი, შეიძლება არაფერია იმაში განსაკუთრებული, რომ 407 მილილიტრ სისხლს აძლევ სხვას, თუმცა ამან მართლა შეიძლება, ადამიანის სიცოცხლე გადაარჩინოს. ამიტომაცაა ეს მნიშვნელოვანი.

ჰოდა, sms-მა დილით რომ მაუწყა, სამედიცინო უნივერსიტეტში დღეს ლეიკემიით დაავადებულ ბავშვთათვის სისხლი შეგიძლიათ, ჩააბაროთო, ღვთიურ ნიშნად მივიღე და დონორობისთვისაც მოვემზადე 😀 .

განსაკუთრებული არაფერია საჭირო: მთავარია, ფაქტიურად ჯანმრთელი იყოთ, ციკლი არ გქონდეთ (ცხადია, ეს პუნქტი ქალებს ეხებათ), არ იყოთ რაიმე ქრონიკული ინფექციური დაავადების (აივი, C ჰეპატიტი და ა.შ) მატარებელი და არ იღებდეთ გარკვეული სახის პრეპარატებს. ადგილზე მისულმა მოკლე კითხვარი შევავსე ჩემი ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ. პროცედურამდე წნევაც გამიზომეს და სხვათა შორის სისხლის ჯგუფი და რეზუსიც განმისაზღვრეს. ჰოდა, მთელი ცხოვრება მეორე დადებითი რომ მეგონა ჩემი თავი, პირველი დადებითი ჯგუფი მქონია :D.

სისხლის ჩასაბარებლად გაშოტილი მე
სისხლის ჩასაბარებლად გაშოტილი მე

რადგანაც პირველად ვაბარებდი სისხლს, საპატიო ტახტიც დამითმეს. ჩხვლეტა მტკივნეული არ გახლავთ, თვითონ პროცესიც არაფრით გამორჩეული არაა, ერთი ეგაა, ბოლოსკენ ხელი ცოტათი დამიბუჟდა. როგორც ამიხსნეს, უანგარო დონორისაგან მიღებული სისხლის რაოდენობის ტანდარტი 400 მილილიტრი გახლავთ, თუმცა თუ შეგატყობენ, რომ ვერ იტანთ დანაკარგს, დროზე-ადრეც წყვეტენ პროცედურას.

მე ყველაფერი წარმატებით გადავიტანე, არც თავბრუ დამხვევია. რამდენიმე წუთი გამაჩერეს, მერე ცნობა მომცეს, რომ ნამდვილად ჩავაბარე სისხლი და შოკოლადის მსუყე ფილაც მოაყოლეს, რომლის ნაწილიც იქვე წამციცლა საუკეთესო მეგობარმა 😀

ნანემსარი ცოტათი მტკივა და წნევაც აშკარად დაბალი მაქვს, მაგრამ ისეთი ნამდვილად არაფერი მჭირს, რომ 3 დღეში ვერ აინაზღაუროს ჩემმა ჯანსაღმა ძვლის ტვინის ქსოვილმა და დონორობაზე უარის თქმად ღირდეს.

აი, ასე გავხდი დონორი. თქვენ ჩაგიბარებიათ სისხლი?

რომელის (მ)ირჩევდით?


მოკლედ, წარმოიდგინეთ, რომ საკონდიტროს ვიტრინაში ორი ქაფქეიქი დევს თქვენ ცხვირწინ. ორი სრულიად განსხვავებული ქაფქეიქი.

პირველი  სწორედ ისაა, რაც ყოველთვის გიყვარდა და გინდოდა: რბილი, არომატული ბისკვიტი, რძიანი და თეთრი შოკოლადის გლაზური, ვანილისა და კარდამონის არომატული ქმნილება, რომლის სუნიც სიმშვიდეს და სიამოვნებას გგვრის…

მეორე კი ცხარე, შავი შოკოლადითაა, ქოქოსის ფანტელებით, რაღაც უცხო და განსხვავებული სურნელით, რომელიც ძველს არაფერს ჰგავს და გაშინებს ცოტათი, რადგან ასეთი არაფერი მოგწონდა ადრე, მაგრამ რომ გაიძულებს კიდეც ეს უცნაურობა, გემო გაუსინჯო…

მაგრამ, რაც მთავარია, საყიდელი გაქვს ის, რომელსაც აირჩევ, კონდიტერი არცთუ კეთილია 😀

რომელის (მ)ირჩევდით?