როგორ დავტოვე სამსახური


როგორ და აი, ასე! თუმცა მანამდე ბევრი რამაა მოსაყოლი. მიუხედავად იმისა, რომ ათასნაირ სამსახურში მიმუშავია, დღეს მხოლოდ მედიცინაზე მოგიყვებით. ამ წუთას ეს და მხოლოდ და მხოლოდ ეს საკითხი წიკწიკებს ჩემს თავში.

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ღამის ცვლა საავადმყოფოს მიმღებ განყოფილებაში 2 წლის წინ, 28 დეკემბერს, სადაც სულ სულ პირველად ამოვყავი თავი. შთაბეჭდილებები? აი, ასეთი:

shifts
ემოცია :I’mFuckedUp:

ზოგიერთებს შეიძლება გახსოვთ კიდეც ამ პირველი მორიგეობებისადმი მიძღვნილი ბლოგ-პოსტი, სადაც ჩვეულ მიმღებისეულ არეულობაზე ვწერდი.

რა შეიცვალა ამის შემდეგ? ალბათ ის, რომ ასეთი სახე აღარ მაქვს ხოლმე (ხშირად) და უკვე მეორე სამუშაო ადგილი გამოვიცვალე. რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან ერთი წელი, ყველაზე კარგი გამოცდილება და საუკეთესო მეგობრები მაკავშირებენ. სამწუხაროდ, ნაწილს სამუშაო, მეორე ნაწილს კი მოახლოებუილი რეზიდენტურის გამოცდა გვიმწარებს სულს და ხშირად ვეღარ ვნახულობთ ერთურთს. თუმცა სიყვარულისა და ღიმილის გაცვლაში ეს ამბავი მაინც ვერ გვიშლის ხელს. რესპში (როგორც რესპუბლიკურს ვეძახით ხოლმე შინაურები) უხელფასოდ ვმორიგეობდი. და მიუხედავად იმისა, რომ ფინანსური სარგებელი არ მქონია, ძალიან, ძალიან დიდი პრაქტიკული გამოცდილება მივიღე, რის გამოც მადლობის მეტი ნამდვილად არაფერი მეთქმის.

10517177_652113748192669_662526318_n
თუ სასახურის გასახდელში არ დაგისვენია, რაა მამული

ძალიან ბევრია საავადმყოფო, სადაც თავისუფლად მოგცემენ საშუალებას, უხელფასო პრაქტიკანტად იმუშაო. ამ მეთოდში ბევრი დადებითი არსებობს: მეტწილად საშუალება გაქვს, გრაფიკი არეგულირო, მეტი პროცედურა ნახო, თუმცა დიდი მინუსი ისაა, რომ შენი, როგორც უხელფასო არსების პასუხისმგებლობის გრძნობა ნელნელა იკლებს. ასეა თუ ისე, ფინანსური ფაქტორი გაიძულებს, მეტი შრომისმოყვარეობითა და ყურადღებით მოეკიდო თუნდაც საყვარელ საქმეს და იმის შიში არ გაგიჩნდეს, რომ კარგავ ენთუზიაზმსა და პატივისცემას ისეთი რამეებისადმი, რისი კეთებაც მთელი ცხოვრება მოგიწევს. სწორედ ამიტომაც ძალიან მნიშვნელოვანია, ანაზღაურებადი (თუნდაც მინიმალური თანხის) პრაქტიკა გაიარო და მცირედი შემოსავალი საკუთარი საკვების საყიდლად მაინც გეყოს. სწორედ ამ ფაქტის გააზრებამ მაიძულა, დამეტოვებინა ჩემი კომფორტის არეალი და გამოვსულიყავი გარეთ.

ამის მერე იყო სხვა სამსახური და ჩავარდნის რამდენიმე თვე, თუმცა ცოდვა გამხელილი სჯობს, გადაღლილიც ვიყავი და ასე ვარჩიე. ნამდვილი ხელოვნებაა, ღამე გაათიო სამსახურში და დილით ლექციაზე არ ჩამოგეძინოს. მე კი ამ ნიჭს მხოლოდ სულ ცოტა ხნის წინ დავეუფლე, ასე რომ 😀

წელს, სადღაც ივნისის ბოლოს გადავწყვიტე, რომ უკვე საკმარისი იყო, რომ უკვე მჭირდებოდა შესაბამისი სამსახური, სადაც ვიმუშავებდი და ანაზღაურებც მექნებოდა, ამიტომაც საძიებო საიტებს მივაშურე და შედეგმაც არ დააყოვნა: თავი ელიზაბეტ ბლექველის კლინიკის რეანიმაციულ (და ხანდახან მიმღებ) განყოფილებაში  ამოვყავი ექთნის თანაშემწედ.

მიუხედავად იმისა, რომ ბლექველში (ასე ვეძახით აქაურობას შინაურები) მხოლოდ 4 თვე გავატარე, საკმაოდ ბევრს ვმუშაობდი. ანაზღაურება გასაოცარი არა, თუმცა სტუდენტისთვის ასე თუ ისე საკმარისი მქონდა და მეც ჩემს საქმეს მშვიდად და აუღელვებლად ვაკეთებდი. იცით, როცა ისეთი სამუშაო გაქვს, როგორიც ჩვენია, ყველანი ერთი ოჯახივით ხდებით, ფაქტიურად ერთად ცხოვრობთ. და როცა კარგ ადამიანებთან ერთად გიწევს შრომა, შენი საქმე ერთი-ორად მსუბუქდება. ჰოდა, მეც ბედნიერი ვარ გითხრათ, რომ ამ ადგილის სახით კიდევ ბევრი კარგი მეგობარი და ახალი ოჯახი შევიძინე.

თუმცა, ასე იყო თუ ისე, გუშინ ბოლო გადარეული მორიგეობა მქონდა რეანიმაციაში. დღეიდან ბლექველის თანამშრომელი აღარ ვარ. დიდი ხნის წინ მივეცი ჩემს თავს პირობა, რომ დავაფასებდი და შევაფასებდი საკუთარ შესაძლებლობებს, შრომას და პატივს ვცემდი სურვილებს, რომელიც სადმე უკეთესისკენ წამიყვანდა. სწორედ ამ ფინანსურ და შრომით კრიტერიუმებში ვერ გავუგეთ მე და ჩვენმა ადმინისტრაციამ, სწორედ ამიტომაც ახალი კონტრაქტი არ გავაფორმე, დავწერე ცხოვრებაში პირველი განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ და წამოვედი.

როგორც აღმოჩნდა, წამოსვლა ძნელი არ ყოფილა. უფრო რთული კარგი ადამიანების დატოვება გახდა. ამ კლინიკამ ბევრი რამ მომცა და მასწავლა, რისთვისაც ნამდვილად ვარ მადლიერი. ბოლოს და ბოლოს პირველი კარადის გასაღებიც ხომ აქ მომცეს :D.

თუმცა ყოველთვის უნდა გქონდეს უკეთესის იმედი. უკეთესთან ერთად მე ახლა თავისუფალი საფიქრალი და საძილე დროც მაქვს.

რა შემიძლია გითხრათ ყოველივე ამის შემდეგ? მხოლოდ ის, რომ დააფასეთ საკუთარი შრომა, საკუთარი ჯანმრთელობა და სურვილები. გახსოვდეთ, როგორც თქვენ აღიქვამთ და პატივს სცემთ საკუთარ თავს, ისევე აღგიქვამენ სხვებიც. ასე, რომ დასხედით და კარგად დაფიქრდით,  გაბედნიერებთ თქვენი სამუშაო, ოჯახი ან ურთიერთობები? არა? მაშინ თქვენ უკვე იცით, რა უნდა გააკეთოთ.

კარგად იყავით. მორიგ სამსახურამდე.

10 რამ, რაც დაგეხმარება, უკეთესი გახდე


არასდროს გააბრაზოთ ბლოგერი. ერთ დღესაც შეიძლება, მისი პოსტის გმირი გახდეთ.

Quote-girlpower

ოდესღაც ყველას, განსაკუთრებით კი გოგონებს გვასწავლიდნენ, კარგად მოვქცეულიყავით, ზედმეტად ხმა არ ამოგვეღო, თეფში კარგად მოგვეპრიალებინა… არის რაღაცე(ე)ბი, რასაც ყველა დედა, ყველა ბებია უჩიჩინებს ბავშვს. თუმცა, ეს განათლება საბოლოოდ საკმარისი და/ან სწორი არ არის ხოლმე. რატომ? იმიტომ, რომ არსებობს მოვლენები, რომლებსაც თავით უნდა შეასკდე მანამ, სანამ რაიმე რეალურს ისწავლი. თუმცა, ამას ბოლომდე სწავლასაც ვერ დაუძახებ, ეს უფრო თეზისებია, რომელსაც აცნობიერებ და ან იღებ, ან არა. აი, ასეთია ჩემი სია:

1. ძალიანაც კარგია, იყო გოგო.

ჰო! აი, რატომაა ცუდი? სანამ გავაგრძელებთ იმის თქმას ბიჭებისთვის, რომ გოგოსავით ნუ ტირის, გოგოსავით ნუ იქცევა, მანამდე შევცდებით ყოველთვის. დაფიქრდით და მიხვდებით, რომ ძალიან, ძალიან, ძალიან კარგია, როცა გოგო ხარ და როცა შენი ცხოვრება გაცილებით უფრო ემოციური და კრეატიულია, ვიდრე კაცების. ხედავთ ამაში რაიმე ცუდს? ჰოდა, ჩასძახეთ თქვენს შინაგან მეს და აუცილებლად ნახეთ ვიდეო!

2. სრულიად ჩვეულებრივი ამბავია, მენსტრუაცია გქონდეს

11040254_10202859988060915_210281946_n

Breaking: ყველა მდედრს, დაახლოებით 11-დან 50 წლამდე, მენსტრუაცია აქვს! არ უნდა ერქვას ამას “სტუმარი”, “თვის ბოლო”, “მომივიდა”, “ის მაქვს”, “უკან შემომხედე, რამე ხომ არ მაქვს”, “მუცელი მტკივა” ფრაზა შესაბამისი მზერით და ა.შ. ხალხნო! რომ არა მენსტრუაციული ციკლი, დღეს მე აქ ვერაფერს დავწერდი და არც წამკითხველი მეყოლებოდა. მენსტრუაცია სამარცხვინო და, მით უმეტეს, სასაცილო თემა არ გახლავთ. კიდევ უფრო უარესი, თუ ეს მამაკაცების მხრიდან ხდება. So, let’s menstruate fabulously, because we can!

3. გამოხატე შენი აზრი!

ნუ მოიხდი ბოდიშს ყოველთვის, ნუ ინერვულებ მთელ საათს, სანამ ამ ბოდიშსაც იტყოდე, ნუ ივლი უფროსის, დედამთილის, მეზობლის კართან მთელი დღე, ნუ დაელოდები უკეთეს შესაძლებლობას! გაქვს აზრი, რომელიც უნდა მოისმინონ? ღრმად ჩაისუნთქე და თქვი! თუ ეს ჯერ კიდევ არ გაგიკეთებია, წინ დიდი სიამოვნება გელის. გახსოვდეს, საკუთარი აზრის გამოთქმა საბოდიშო და სამარცხვინო არ არის მაშინაც კი (მომიტევონ კონსერვატორებმა), თუკი გოგო ხარ და თან მენსტრუაცია გაქვს.

123

4. არ მოითმინო შეურაცხყოფა!

არავის აქვს უფლება, უმიზეზოდ, თუნდაც ხუმრობით დააყენოს ეჭვქვეშ შენი ცოდნა და კომპეტენცია, “კაი ქალობა”, “კაი ბიჭის დობა”, ბოზობა, რელიგიურობა თუ კარგი ცოლობა. საქმე ის კი არაა, რამდენად მოხერხებულადაა მოწოდებული აღნიშნული შეურაცხყოფა. მთავარი ამბავი ისაა, რომ შენ არ ხარ ვალდებული, ეს აიტანო. სრულიად თავისუფლად შეგიძლია, ადგე და ასეთ ადამიანს თავაზიანად მოუწოდო, უკანალი დააყენოს და ისიამოვნო ამ ამბით.

5. შენი ცხოვრება არავის ეხება!

არ აქვს მნიშვნელობა, რას ამბობს შენი მეზობელი ნათელა და ბებიაშენის განაყოფი ბიძაშვილი დიდი ბაბუის მამინაცვლის მხრიდან, ლუიზა დეიდა დედაშენთან ყავაზე. შენ, კარგი თუ ცუდი, შენი ცხოვრება გაქვს, რომელშიც ლუიზას აწ უკვე დანაოჭებულ ცხვირს არაფერი ესაქმება. შეეგუე ამ ამბავს და შეეგუებიან სხვებიც.

6. ხანდახან მეგობრები ყველაზე დიდი თავის ტკივილია

ჰო, თითქოს ეს სოციუმის მონაპოვარი, მეგობარი, ცხოვრებას უნდა აადვილებდეს. მაგრამ ისეც ხდება, როცა ჩვენ ამ ადამიანებს ვჭირდებით, როცა სხვა გზა არაა იმის გარდა, რომ მოვიდნენ და ჩვენს მხარზე იქვითინონ. ხანდახან ჩვენ მათი პრობლემაც უნდა მოვაგვაროთ, გავუგოთ. ამისთვის მოთმინება დაგვჭირდება მკითხველნო. დიდი მოთმინება და სიყვარული, რომელიც აუცილებლად უნდა გაუზიარო შენს მეგობარს მოუხედავად სიმაღლისა, წონისა, ყოფილი ბიჭების ოდენობისა თუ დახარჯული ნერვებისა.

7. რელიგია არ არის მნიშვნელოვანი

თუ ღმერთს ესაუბრები, ის ალაჰის სახელითაც მოგისმენს და ისესოს სახითაც. დროა, გაიგო, რომ რეალურად არანაირი მნიშვნელობა აქვს, როგორია რიტუალი. მნიშვნელობა იმაშია, გვწამს თუ არა საერთოდ რამე. არ უნდა ვიყოთ ბრმანი და აღარ უნდა ვცხოვრობდეთ იმ სამყაროში, სადაც მენსტრუაცია ჯერ კიდევ უწმინდურობის ნიშანია, სადაც ჯერ კიდევ კამათობენ და იხოცებიან რელიგიის გამო, სადაც რელიგია მკვლელობას გაამართლებს. ოდესმე იმ შეგნებამდე უნდა მივიდეთ, რომ ჯერ არის ადამიანი და მის შემდეგ არსებობს ყოველნაირი აღმსარებლობა და შეხედულებები, რომლებიც, შეიძლება, არც კი იყოს სწორი.

8.  ძალიან ძნელია, ბავშვი იყო.

არსებობენ ბავშვები, რომლებიც არასდროს ინატრებენ, დაუბრუნდნენ ამ დროს. ვინ, ვინ და ყველა მშობელმა თავად იცის ამის მიზეზი. ამიტომაც კეთილი ინებეთ და აჩუქეთ ბავშვებს ისეთი ბავშვობა, რომელიც მათ კარგ ადამიანებად აქცევს.

9. შეიყვარე შენი თავი და სხეული, რომელშიც ცხოვრობ

ჯერ კიდევ არ არსებობს მეთოდი, რომლითაც შენს სხეულს სხვისაში გაცვლი. ჯერ კიდევ შეუძლებელია, შენ იმაზე მეტად შეგიყვაროს სხვამ, ვიდრე ეს თავად შეგიძლია. პატივი ეცი საკუთარ პიროვნებას, შეიყვარე შენი ცხვირის გამრუდებული ძგიდე, საძულველი ცელულიტები, სტრიები, ჭარბი წონა, თვალისა და თმის ფერი და მხოლოდ ამის შემდეგ იზრუნე სულისა და სხეულის სრულყოფაზე.

10. ურთიერთობები და ოჯახი არაა თვითრეალიზაციის ერთადერთი გზა

ძნელია, გქონდეს სხვა აზრი როცა გასწავლიან, რომ შენი მოვალეობა ოჯახის შექმნაა. როცა ამ დროს შენ შეგიძლია, კარგი ლიდერი იყო, გქონდეს სრულიად ბედნიერი ცხოვრება და თან მარტო იყო. ზოგჯერ ბედნიერება სულაც არ არის ბავშვი, ხე და სახლი. ზოგჯერ ბედნიერება სხვა ოთახშია.

შეიძლება ეს 10 პუნქტი ცოტათი ეგოისტური, ცხელ გულზე დაწერილი და შენთვის სულაც მიუღებელია. ნუ მოგერიდება და თამამად გამიზიარე შენი მოსაზრება კომენტარებში. არ დაგავიწყდეს, ძალიანაც კარგია, იყო გოგონა და უფრო კარგია, იყო თავისუფალი ადამიანი. 

შეხვედრამდე.