რატომ ითვლება ყველა სამსახური


პირველი ხელფასი ფრიად სოლიდური მქონდა, მთელი 40 ლარის ოდენობით! არ ვიცი, რამდენ თქვენგანს უმუშავია ანიმატორად სტუდენტობის დროს, თუმცა მე ესეც გამოვცადე. მშვენიერი 31 დეკემბერი იყო, ბავშვებს ვართობდით საახალწლოდ მორთულ მარჯანიშვილზე. მე წილად ქაღალდის ფრანების კეთება მხვდა.

იმ ადამიანთა რიცხვს ვეკუთვნი, რომელნიც თვლიან, რომ ნებისმიერი სამუშაო “ითვლება”. ვერც ერთი ჩემი დამსაქმებელი იმას ვერ დამწამებს, რომ დაკისრებულ სამსახურეობრივ მოვალეობას უგულისყუროდ ვეკიდები, იქნება ეს სამედიცნო საქმიანობა, სოციალური მედია თუ ბავშვების გართობა და რეპეტიტორობა. ყველა საქმე, ადამიანის სიცოცხლე იქნება ეს თუ კარგი პოსტის მომზადება, ერთნაირად საპასუხისმგებლოა ჩემთვის.

რატომ?

aedf48bc6c6b753c1b1737ef1cf923cc

პირველ როგში მინდა გაგაფრთხილოთ, რომ ზარმაცი ადამიანი ვარ და ამის მიუხედავად ჩვეულებრივი სამსახუროფილიც (aka. workaholic). ამას როგორ ვახაერხებ, ზუსტად ნამდვილად არ ვიცი. სავარაუდოდ, ვერც ვერასდროს გავიგებ, თუმცა პროფესიული სარგებელი ამისგან ძალიან დიდი მაქვს, რადგანაც მედიცინა უკვე მეტწილად პრაქტიკაა, რაც კარგი ადამიანების მეშვეობით ნამდვილად არ მაკლია.

თუმცა, მედიცინამდე პირველად იყო სხვა ამბავი.

უმუშევარი სტუდენტობა

ვისაც ხელმომჭირნე სტუდენტობა გაუტარებია, ყველა გამიგებს, რაოდენ გულით სანატრელია ასეთ დროს სამსახური, რომელიც საშუალებას მოგცემს, ცოტა ფულიც გქონდეს ქსეროქსებისთვის და ლექციაზეც შეირბინო შიგადაშიგ. მეორე მხარეს კი დგანან ლექტორები, რომლებსაც სტიპენდიას თავის დროზე მარტო ლექციაზე სიარულში უხდიდნენ და ვერაფრით გაუგიათ, რატომ უნდა გააცდინო მათი ღვთაებრივი ლექცია სამსახურისთვის, რომელიც შენს სფეროსაც კი არ უკავშირდება. მახსოვს ერთხელ ზეპირ გამოცდაზე 58 ქულით შესული 51-ით გამოვედი იმის გამო, რომ კათედრის ხელმძღვანელის ლექციებზე ვაგვიანებდი და “ბატონმა” ირაკლიმაც თავისებური ვენდეტა შემისრულა. ამ დროს ღამით ფეიჯზე პოსტები მქონდა ხოლმე ჩასალაგებელი და დილით დროულად ვერ ვეტენებოდი ტრანსპორტში. But who cares! Shame, my friends, shame!

სოციალური მედია და მე

“ლენინი და მე”-სავით ჟღერს ეს ფრაზა, თუმცა სოციალურმა მედიამ და ბლოგინგმა უფრო დიდი სარგებელი და სიამოვნება მომიტანა, ვიდრე ბევრმა სხვა რამემ. ბლოგი სკოლიდან მქონდა, თუმცა ყველაზე მეტი და დიდი დრო სიამოვნებით ამ დარგში Pink.ge-სთან და @sweet-თან ერთად მაქვს გატარებული. სვითი დღემდე ჩემი კარგი მეგობარი და მუდმივი ინსპირაციაა. მოიუხედავად იმისა, რომ ამჟამად პინკისთვის არაფერს ვწერ, ერთ მზიან დღეს აუცილებლად დავუბრუნდები ვარდისფერ პლატფორმასაც. მანამდე კი თქვენც აგვედევნეთ.

How to work for free

უფასოდ პრაქტიკისთვის რესპუბლიკურში მუშაობა არასდროს მინანია. ნუ, თითქმის არასდროს. მართალია, ამ ყველაფერს წელიწადი შევალიე, თუმცა, სამაგიეროდ კარგი, ფაქტიურად, ფასდაუდებელი გამოცდილებაც მივიღე. მიუხედავად იმისა, რომ სულ მქონდა წვრილ-წვრილი ვებ-შემოსავალი, რესპუბლიკურს მაინც ენთუზიასტური სამსახური ერქვა. სამაგიეროდ ამ წელიწადმა სტაჟი და საუკეთესო მეგობრები დამიტოვა.

როგორ გავხდი მასწავლებელი

რეპეტიტორობის წვრილ-წვრილი მცდელობა მანამდეც მქონია, მაგრამ ყველაზე გრანდიოზული ჩემი, თომას, ქენდის და ჩიკოს ურთიერთობა გამოვიდა. წარმოიდგინეთ მარტივი სიტუაცია: მეოთხეკლასელი თომა, მე, თუთიყუში ჩიკო, რომელიც ჩემს თვზე ზის, მოგვიანებუთ შემომატებული ქენდი, რომელიც ფეხთანაა მოკალათებული და ელოდება, მუცელზე როდის მოვეფერები და პლანშეტი, სადაც Angry birds-ია ჩაწერილი. მე ის ტური უნდა გავიდე, რომელიც თომამ ვერ დახურა და ამასობაში შეთანხმებული ბარტერით მათემატიკაც იწერება. რა თქმა უნდა, ეს ამბავი ამ წუთამდე ნინოს, თომას დედას არ სცოდნია 😀 და ალბათ კითხვის დროს თომას ცოტა ალმაცერად უყურებს, მაგრამ იმედია, გვაპატიებს. ცხადია, ეს ისტორია სულ ასე მხიარული და მშიდი არ ყოფილა, ბევრი ომი გვაქვს მე და თომას გადატანილი, რომ ყველა დავალება სრულად მზად ყოფილიყო მეორე დილისთვის. მიუხედავად ყველაფრისა, მეც მიხაროდა ჩემი ყოჩაღი ბიჭი და მასაც უხაროდა ექიმი მასწავლებლის ყოლა. ვიმედოვნებ, რომ ჩემი წვლილიცაა იმაში, რომ თომა დღეს მარტო ასრულებს საშინაო დავალებას და კარგი ბიჭია. მართალია, ხშირად ვერ ვნახულობთ ერთმანეთს, მაგრამ მაინც გვიყვარს ერთმანეთი.

მე და მედიცინა

თომას არდადეგების მერე თავი ბლექველის კლინიკაში ამოვყავი. ეს იყო ერთადერთი იღბლიანი შემთხვევა, როცა სადღაც რეზიუმე გავგზავნე, ამიყვანეს და ფრიად გამიმართლა. დღემდე მახსოვს ჩემი და დამსაქმებლის პირველი დიალოგი და შეკითხვა, სად გირჩევნია მუშაობა, მიმღებში თუ რეანიმაციაშიო. მიუხედავად იმისა, რომ არ მინდოდა, რეანიმაცია ავირჩიე და არც არასდროს მინანია. ეს სწორედ ისეთი Intermission მომენტი იყო, როცა ჰოლივუდური მუსიკა უნდა უკრავდეს და ფონზე მტრედები დაფრინავდნენ. 😀
ამ ამბავს ხშირად გავარდნას ვეძახი ხოლმე იმის გამო, რომ ძალიან კარგი ხალხი გამაცნობინა, რომლებთანაც უკვე სხვა ადგილას, თუმცა დღემდე ბედნიერად ვმუშაობ და უამრავ რამესაც ვსწავლობ.

სამსახურზე სამედიცინო სფეროში ადრეც ვწერდი და იმაზე ვყვებოდი, რამდენად უნდა დააფასო სხვა ადამიანებისა და შენი შრომა. პრინციპში, ეს პოსტიც ამაზეა, რადგანაც ადვილი სამსახური არ არსებობს, თუმცა შრომა სასიცოცხლოდ საჭირო რამაა.

ზუსტად ამიტომაც, ეს არც თავის დროზე ყოფილა ადვილი და დღეს უფრო რთულია. კარგა ხანია, გადავწყვიტე, რომ ეს ყევლაფერი არასდროს გაადვილდება, რადგანაც ერთ კარს რომ სცდები, მეორე უფრო რთულსაკეტიანი გხვდება წინ. საკეტზე ცდა კი ბევრი არ გაქვს.

ჩვენი სფერო არ გამოირჩევა უკლებლივ ყველა ბედნიერი ფინალითა და ნაკლებსტრესული გარემოთი. რას იზამ, ცხოვრება ასეთია, განსაკუთრებით კი გადაბმულ 24 საათში. თუმცა ჩვენს გვიყვარს ერთმანეთი, დღესასწაულებს აღვნიშნავთ და დაბადების დღის სპურპრიზებსაც ვაწყობთ ხოლმე. აი, ასე გამოიყურება ჩვენი საყვარელი პაციენტისა და ლექტორის დაბადების დღე ჩვენთან. იმედია, მე და ბატონ ტემურს აგვისრულდება სურვილი და ნანატრ ყავას მალე დავლევთ მის კაბინეტში, კათედრაზე.

ექიმის შრომას რომ კაციშვილი არ აფასებს მაინც, ამაზე ცალკე წიგნია დასაწერი, ერთი პოსტიც კი არ კმარა. თუმცა ეს სხვა დროს.

და ბოლოს

და რა უნდა ითქვას ბოლოს? ყევლა სამსახური რომ დასაფასებელია? რომ გჭირდება თუ არა ფული, საჭიროა იმუშავო იმის გამო, რომ საკუთარ თავს ბევრი ამ ასწავლო? იმის გამო, რომ ნახო, რა გემრიელია შენი გამომუშავებული 40 ლარი? რომ ნახო, რა მხიარული შეიძლება იყოს რეანიმაცია დილის 6 საათზე? თქვენი გადასაწყვეტია.

თუმცა მე, როგორც სამსახუროფილი (aka. workaholic-ი) მაინც გირჩევდით, მოეშვათ დედ-მამის, და-ძმისა და ბებია-ბაბუის კმაყოფაზე ცხოვრებას და ამის იმ ამბით გამართლებას მოეშვათ, რომ ბავშვი გყავთ, ქმარს ცხელ სადილს ევრ ახვედრებთ, სწავლას ვერ ასწრებთ, დამსაქმებელი არ მოგწონთ და გართობისთვის დრო არ გრჩებათ. გახსოვდეთ, რომ სოციალისტური გაცვეთილი ფრაზა “ადამიანი შრომამ შექმნაო”, ტყუილი არ გახლავთ.

მომავალ პოსტამდე.

როგორ დავტოვე სამსახური


როგორ და აი, ასე! თუმცა მანამდე ბევრი რამაა მოსაყოლი. მიუხედავად იმისა, რომ ათასნაირ სამსახურში მიმუშავია, დღეს მხოლოდ მედიცინაზე მოგიყვებით. ამ წუთას ეს და მხოლოდ და მხოლოდ ეს საკითხი წიკწიკებს ჩემს თავში.

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ღამის ცვლა საავადმყოფოს მიმღებ განყოფილებაში 2 წლის წინ, 28 დეკემბერს, სადაც სულ სულ პირველად ამოვყავი თავი. შთაბეჭდილებები? აი, ასეთი:

shifts
ემოცია :I’mFuckedUp:

ზოგიერთებს შეიძლება გახსოვთ კიდეც ამ პირველი მორიგეობებისადმი მიძღვნილი ბლოგ-პოსტი, სადაც ჩვეულ მიმღებისეულ არეულობაზე ვწერდი.

რა შეიცვალა ამის შემდეგ? ალბათ ის, რომ ასეთი სახე აღარ მაქვს ხოლმე (ხშირად) და უკვე მეორე სამუშაო ადგილი გამოვიცვალე. რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან ერთი წელი, ყველაზე კარგი გამოცდილება და საუკეთესო მეგობრები მაკავშირებენ. სამწუხაროდ, ნაწილს სამუშაო, მეორე ნაწილს კი მოახლოებუილი რეზიდენტურის გამოცდა გვიმწარებს სულს და ხშირად ვეღარ ვნახულობთ ერთურთს. თუმცა სიყვარულისა და ღიმილის გაცვლაში ეს ამბავი მაინც ვერ გვიშლის ხელს. რესპში (როგორც რესპუბლიკურს ვეძახით ხოლმე შინაურები) უხელფასოდ ვმორიგეობდი. და მიუხედავად იმისა, რომ ფინანსური სარგებელი არ მქონია, ძალიან, ძალიან დიდი პრაქტიკული გამოცდილება მივიღე, რის გამოც მადლობის მეტი ნამდვილად არაფერი მეთქმის.

10517177_652113748192669_662526318_n
თუ სასახურის გასახდელში არ დაგისვენია, რაა მამული

ძალიან ბევრია საავადმყოფო, სადაც თავისუფლად მოგცემენ საშუალებას, უხელფასო პრაქტიკანტად იმუშაო. ამ მეთოდში ბევრი დადებითი არსებობს: მეტწილად საშუალება გაქვს, გრაფიკი არეგულირო, მეტი პროცედურა ნახო, თუმცა დიდი მინუსი ისაა, რომ შენი, როგორც უხელფასო არსების პასუხისმგებლობის გრძნობა ნელნელა იკლებს. ასეა თუ ისე, ფინანსური ფაქტორი გაიძულებს, მეტი შრომისმოყვარეობითა და ყურადღებით მოეკიდო თუნდაც საყვარელ საქმეს და იმის შიში არ გაგიჩნდეს, რომ კარგავ ენთუზიაზმსა და პატივისცემას ისეთი რამეებისადმი, რისი კეთებაც მთელი ცხოვრება მოგიწევს. სწორედ ამიტომაც ძალიან მნიშვნელოვანია, ანაზღაურებადი (თუნდაც მინიმალური თანხის) პრაქტიკა გაიარო და მცირედი შემოსავალი საკუთარი საკვების საყიდლად მაინც გეყოს. სწორედ ამ ფაქტის გააზრებამ მაიძულა, დამეტოვებინა ჩემი კომფორტის არეალი და გამოვსულიყავი გარეთ.

ამის მერე იყო სხვა სამსახური და ჩავარდნის რამდენიმე თვე, თუმცა ცოდვა გამხელილი სჯობს, გადაღლილიც ვიყავი და ასე ვარჩიე. ნამდვილი ხელოვნებაა, ღამე გაათიო სამსახურში და დილით ლექციაზე არ ჩამოგეძინოს. მე კი ამ ნიჭს მხოლოდ სულ ცოტა ხნის წინ დავეუფლე, ასე რომ 😀

წელს, სადღაც ივნისის ბოლოს გადავწყვიტე, რომ უკვე საკმარისი იყო, რომ უკვე მჭირდებოდა შესაბამისი სამსახური, სადაც ვიმუშავებდი და ანაზღაურებც მექნებოდა, ამიტომაც საძიებო საიტებს მივაშურე და შედეგმაც არ დააყოვნა: თავი ელიზაბეტ ბლექველის კლინიკის რეანიმაციულ (და ხანდახან მიმღებ) განყოფილებაში  ამოვყავი ექთნის თანაშემწედ.

მიუხედავად იმისა, რომ ბლექველში (ასე ვეძახით აქაურობას შინაურები) მხოლოდ 4 თვე გავატარე, საკმაოდ ბევრს ვმუშაობდი. ანაზღაურება გასაოცარი არა, თუმცა სტუდენტისთვის ასე თუ ისე საკმარისი მქონდა და მეც ჩემს საქმეს მშვიდად და აუღელვებლად ვაკეთებდი. იცით, როცა ისეთი სამუშაო გაქვს, როგორიც ჩვენია, ყველანი ერთი ოჯახივით ხდებით, ფაქტიურად ერთად ცხოვრობთ. და როცა კარგ ადამიანებთან ერთად გიწევს შრომა, შენი საქმე ერთი-ორად მსუბუქდება. ჰოდა, მეც ბედნიერი ვარ გითხრათ, რომ ამ ადგილის სახით კიდევ ბევრი კარგი მეგობარი და ახალი ოჯახი შევიძინე.

თუმცა, ასე იყო თუ ისე, გუშინ ბოლო გადარეული მორიგეობა მქონდა რეანიმაციაში. დღეიდან ბლექველის თანამშრომელი აღარ ვარ. დიდი ხნის წინ მივეცი ჩემს თავს პირობა, რომ დავაფასებდი და შევაფასებდი საკუთარ შესაძლებლობებს, შრომას და პატივს ვცემდი სურვილებს, რომელიც სადმე უკეთესისკენ წამიყვანდა. სწორედ ამ ფინანსურ და შრომით კრიტერიუმებში ვერ გავუგეთ მე და ჩვენმა ადმინისტრაციამ, სწორედ ამიტომაც ახალი კონტრაქტი არ გავაფორმე, დავწერე ცხოვრებაში პირველი განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ და წამოვედი.

როგორც აღმოჩნდა, წამოსვლა ძნელი არ ყოფილა. უფრო რთული კარგი ადამიანების დატოვება გახდა. ამ კლინიკამ ბევრი რამ მომცა და მასწავლა, რისთვისაც ნამდვილად ვარ მადლიერი. ბოლოს და ბოლოს პირველი კარადის გასაღებიც ხომ აქ მომცეს :D.

თუმცა ყოველთვის უნდა გქონდეს უკეთესის იმედი. უკეთესთან ერთად მე ახლა თავისუფალი საფიქრალი და საძილე დროც მაქვს.

რა შემიძლია გითხრათ ყოველივე ამის შემდეგ? მხოლოდ ის, რომ დააფასეთ საკუთარი შრომა, საკუთარი ჯანმრთელობა და სურვილები. გახსოვდეთ, როგორც თქვენ აღიქვამთ და პატივს სცემთ საკუთარ თავს, ისევე აღგიქვამენ სხვებიც. ასე, რომ დასხედით და კარგად დაფიქრდით,  გაბედნიერებთ თქვენი სამუშაო, ოჯახი ან ურთიერთობები? არა? მაშინ თქვენ უკვე იცით, რა უნდა გააკეთოთ.

კარგად იყავით. მორიგ სამსახურამდე.

პირველი დახმარება მოხალისეებს


ძალიან ძნელია, იყო მომავალი ექიმი, რომელსაც ხელი ექავება ბლოგზე პოსტების საწერად. არსებობს ეთიკა, ამიტომაც უმეტეს შემთხვევაში ისტორიები, რომელსაც ვაწყდები, ამ გვერდებზე არ ხვდება. თუმცა არის გამონაკლისებიც, რომელთა  არდაწერა და, მით უმეტეს, არწაკითხვა დანაშაული უფროა, ვიდრე სხვა რამ. ამიტომაც გიყვებით ჩემი და ჩემი მეგობრების მოხალისეობასა და იმაზე, როგორია, იყო მედიცინის მუშაკი კატასტროფის ადგილებში.

13 ივნისი არასდროს არავის დაავიწყდება. ზოგადად, როცა თბილად, რბილად ხარ სახლში მოკალათებული და თან ისეთ ქალაქში ცხოვრობ, როგორიც თბილისია, სულაც არ ფიქრობ, რომ შეიძლება შენი სახლიდან 200 მეტრით დაშორებულმა ნაკადულმა დაგახრჩოს. ალბათ, მართალიც იქნები. ამის შესაძლებლობა მილიონიდან მხოლოდ 1-ია, თუმცა 13 ივნისს თბილისელებმა აღმოაჩინეს, რომ თურმე ასეთი ლატარიის მოგებაც შესაძლებელია და ყველაფერი, სრულიად ყველაფერი შეიძლება მოხდეს.

თუ რაიმე უიმედობის განცდა არსებობს, ყველაფერი გამოვცადე მეორე დილას. როცა ზიხარ და ფიქრობ, რომ არ შეგიძლია, დიდი მორები ზიდო, მასიურ საქმეში დაეხმარო ადამიანებს და არც საკმარისი ფინანსური სახსრები გაქვს, ამ ყველაფერში მიიღო მონაწილეობა… სხვა არაფერი დაგრჩენია. ასეთ დროს უნდა დაჯდე და დაფიქრდე, სხვა რა შეგიძლია.

დილიდან თითქმის ნახევარი საქართველო მშვიდად, წყნარად, ორგანიზებულად გაემართა სტიქიის ზონებისკენ. სწორედ საღამოს დაიბადა იდეა ჩემი კურსელისგან, პირველი დახმარება გაგვეწია იმ მოხალისეებისთვის, რომლებიც მუშაობდნენ ასეთ ადგილებში, რადგანაც სიცხისა და ბევრი წვეტიანი, ჟანგიანი ნივთის გამო ჭრილობებისა და სინკოპეების (aka. გულის წასვლები) არცთუ ცოტა შემთხვევა იყო, პარამედიკების საკმარისი ოდენობა კი, ცხადია, არა.

დამიჯერეთ, ამ ყველაფრის ორგანიზება შუაღამისას, პირველ საათზე არც ისე ადვილია. თუმცა მოვგროვდით, ფულიც შევკრიბეთ პირველადი დახმარების ატრიბუტებისთვის და ლექციების შემდეგ, ორშაბათ დილას, სხვადასხვა ადგილებზე გავნაწილდით.

ჩემგან, ალბათ, არ გესწავლებათ, რომ მზიურისა და სვანიძის ქუჩის უმეტეს ადგილას უკვე ტოტებით სავსე დიდი ორმოა. ძირითადად წვრილმანი ნაკაწრების, ჭრილობების დამუშავება გვიწევდა, თუმცა ასეთ ადგილებში მუშაობისას ასეთმა კანის დაზიანებამაც კი შეიძლება დიდი თავის ტკივილი გამოიწვიოს უყურადღებობის შემთხვევაში. ადგილზე კი ამის ფიქრის დრო, როცა კისრამდე ტალახში ხარ ჩაფლული, სულაც არ გაქვს. ყოველ “პაციენტთან” დამუშავება-შეხვევის პროცესში პატარა ლექციასაც ვატარებდით ტეტანუსის აცრის მნიშვნელობის შესახებ და უფრო ხალისიანთათვის იმის ახსნაც გვიწევდა, რომ გულში დაჭრას ვერ ვშველით.

ბოლო რამდენიმე დღე მეგობრებთან ერთად სვანიძის ქუჩაზე გავატარე. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგიერთი ადამიანის თვალში არც ისე კომპეტენტურნი ვართ ამ საქმისათვის, მაინც დავდიოდით ბევრს, ვარიგებდით ნიღბებსა და რესპირატორებს, ყველა მსურველს ვთავაზობდით პირველ დახმარებას, ვუცვლიდით ღიმილს, მათთან ერთად ვიცინოდით, კოჭებამდე, მუხლამდე ტალახში ვტოპავდით, ცივ წყალსა და საკვებს ვუნაწილებდით ერთმანეთს…

11535714_1458251051141791_5570288342947653367_n
ფოტო: გოგა ჩანადირი
 უცნაური ფენომენია, როგორ შეიძლება, ტრაგედიამ ასე ერთად შეკრას ხალხი. როცა ყველაფერს ეჩვევი, მარტო ხუმრობა და ღიმილი გრჩება, რომელსაც გულუხვად ცვლი ადამიანებთან. ცვლი იმიტომ, რომ ცხოვრება მოკლეა, ხვალინდელი დღის დადგომა კი არასდროსაა აქსიომა.

ამ დღეების განმავლობაში ძალიან ბევრი საინტერესო ადამიანი, კარგი ბიჭი და გოგო ვნახეთ, გავიცანით. ბევრი თავდაუზოგავად მშრომელი ადამიანი ვნახეთ. ყველას შევთავაზეთ დახმარება, რამდენიც შეგვეძლო, როგორც შეგვეძლო. ამის დასტური თუნდაც ეს ბოლო ფოტოა, რომელზეც რაც კი რაიმე ომი ყოფილა ბოლო 30 წლის განმავლობაში, ყველაში რომ ნამყოფები არიან, ის ვეტერანებია აღბეჭდილი. ბევრი გვაცინეს, აქეთ გვასწავლეს რაღაცე(ე)ბი, ცოტათი ჩვენც მივეხმარეთ და ბოლოს ეს ყველაფერი ამ დიდი ფოტოთი დასრულდა.

10402461_430079060505362_3022946076307132428_n
ჩვენ და ვეტერანთა კავშირის წევრები

მიუხედავად იმისა, რომ ბევრი არავინ დაგვხმარებია ამ საქმეში, MyMaika.ge-მ სიმბოლური თანხის დაზარალებულთა ფინდში გადარიცხვის სანაცვლოდ აი, ასეთი სტიკერები გვაჩუქა. დიდი მადლობა მათ ამისთვის. თქვენ არც კი იცით, როგორ დაგვეხმარა ეს საჩუქარი!

11638058_1067070466653639_1739271275_n
MyMaika.ge-ს ძალიან, ძალიან სასარგებლო საჩუქარი!

თუმცა, მარტო ჩვენ არ ვყოფილვართ. იყო კიდევ უამრავი ადამიანი, სტუდენტი ჩვენი და სხვა სამედიცინო უნივერსიტეტებიდან, ვინც არც ფოტოობიექივში მოხვედრილა და არც სატელევიზიო კადრებში, თუმცა ისინიც უანგაროდ, დიდი ხალისით ეხმარებოდნენ ამ ადამიანებს სტიქიის ყველა წერტილში ტრავმების, გაფუჭებული ფეხსაცმელების, ლექციების, ჩათვლებისა და გამოცდების გაცდენის ფასად. მათ ნაწილს არ ვიცნობ, თუმცა უკვებლივ ყველა სიყვარულისა და მადლიერების ღირსია. ეს პოსტიც უმეტესად ამ ბავშვების საქმიანობასა და თავდადებას ეძღვნება. ასეთ დროს ყველაზე კარგი საქმე ისა, რომლის კეთებაც ნამდვილად შეგიძლიათ. ყველას ძალიან დიდი მადლობა ამისთვის!

მიუხედავად იმისა, რომ ზურგი ჯერ კიდევ დალურჯებული მაქვს მძიმე ჩანთის გამო, ფეხის გული – ჩალურჯებული, მხრები კი დამწვარი, უზომოდ კმაყოფილი ვარ. თუნდაც იმიტომ, რომ ერთად ვიყავით, ვაკეთებდით საყვარელ საქმეს მარტონი, თითქმის ცარიელი ხელებით, დიდი მონდომებით და ბევრი მადლიერი ადამიანის სახეს ვხედავდით.

ჩვენ ხომ ყველაზე კომპეტენტური ხალხი ვართ არაკომპეტენტურთა შორის!

This slideshow requires JavaScript.

მკერდის კიბო განკურნებადია!


“კიბო სიტყვაა და არა წინადადება.”

John Diamond

sports-bra-for-cancer

დიახ, სამწუხაროდ არსებობს რაღაცე(ე)ბი, რასაც ვერ შევცვლით, არსებობს მოვლენები, როლებიც შეუქცევადია; არსებობს გზა, რომელიც მაინც უნდა გავიაროთ, მაგრამ ნამდვილად არ არსებობს განაჩენი, რომლის წინაააღმდეგ წასვლაც არ შეგვეძლება. დიახ, ჩვენს საუკუნეში კიბო განაჩენი უკვე აღარ გახლავთ! ის განკურნებადია, თუ კი დროზე შეძლებ მის დანახვას.

მაინც რა არის კიბო? ამის გაგებაში ეს ვიდეო დაგეხმარება:


როგორც ვიდეოში იყო ნახსენები, მკერდის კიბო ქალთა სიმსივნეების სიხშირის ხუთეულში საპატიო პირველ ადგილს იკავებს. აშშ- ს სტატისტიკით მთელი სიცოცხლის განმავლობაში ყოველი 8 ქალიდან 1 – ს მკერდის კიბოს დიაგნოზს უსვამენ.  ამ ქვეყნის მასშტაბით საშუალოდ ყოველ 3 წუთში მკერდის კიბოს 1 დიაგნოზი ისმება, ხოლო ყოველ 13 წუთში კი 1 ქალი კვდება ამ მიზეზით. ამ ფონზე კი თვით ამერიკის მოსახლეობის მხოლოდ ნახევარია ჩართული სკრინინგის პროგრამაში, რომელსაც უდიდესი მნიშვნელობა აქვს ამ დაავადების გამოვლენაში. თუმცა, აჯობებს, თავიდან დავიწყოთ…

რა არის და საიდან ჩნდება მკერდის კიბო?

მკერდის კიბო სარძევე ჯირკვლის უჯრედების უკონტროლო ზრდისა და გამრავლების შედეგია. უკვდავების იდეა ყოველთვის მიმზიდველი არ გახლავთ. სწორედ ასეთია კიბოს შემთხვევაც.

ჯანსაღ ორგანიზმში უჯრედები მუდმივად ახლდება და მრავლდება. ამ პროცესს სპეციალური გენები აკონტროლებენ, რომელთა მოვალეობაც დაავადებული და დაბერებული უჯრებების “შეცნობა” და მათი ახალი, ჯანსაღი ანალოგებით ჩანაცვლებაა. თუმცა  დროთა განმავლობაში ხდება ისეც, რომ გენების მუტაციის გამო ეს მექანიზმი მუშაობას წყვეტს, არაჯანსაღი უჯრედი კი აგრძელებს გამრავლებას და  დაავადებულ უჯრედთა ჯგუფი – სიმსივნე ყალიბდება.

თუმცა ეს ყველაფერი არ არის; წარმოქმნილი სიმსივნე შეიძლება 2 ტიპის: კეთილ და ავთვისებიანი იყოს. კეთილთვისებიანი სიმსივნე ძალიან ჰგავს სარძევე ჯირკვლის ნორმალურ ქსოვილს, ნელა იზრდება, არ იჭრება ჯანსაღ ქსოვილებში და არც მეტასტაზებს იძლევა განსხვავებით ავთვსებიანისაგან, რომელიც გაცილებით სწრაფად მზარდია და შეუძლია, ორგანიზმის სხვა სისტემებიც დააზიანოს.

როგორი შეიძლება იყოს მკერდის კიბო?

ამ ამბავში კარგად და თითქმის პროფესიონალურადაც რომ გავერკვეთ, პატარა ექსკურსი დაგვჭირდება სარძევე ჯირკვლისა და მკერდის ანატომიაში. სარძევე ჯირკვალში რამდენიმე ძირითადი ფუნქციური ერთეული გამოიყოფა; ესენია წილაკი და სადინარი, რომელთა გარშემოც ცხიმოვანი ქსოვილია განვითარებული (იხ. ფოტო). წილაკების ფუნქცია ძუძუთი კვების დროს რძის წარმოქმნაა, სადინრები კი მილების ფუნქციას ასრულებენ და რძე დვრილამდე მიაქვთ.

CDR734087-750პირველ რიგში გაითვალისწინეთ, რომ როცა ვახსენებთ მკერდის კიბოს, ვგულისხმობთ ავთვისებიან პროცესს, რომელიც განვითარების მიხედვით რამდენიმე სახეობის შეიძლება იყოს. ესენია:

  • კარცინომა in situ, ანუ კიბო, რომელიც მრავლდება სარძევე ჯირკვლის სადინარებში ან წილაკებში და იშვიათად იძლევა მეტასტაზებს ლიმფურ და სისხლის მიმოქცევის სისტემაში.
  • ინვაზიური, რომელიც შემოფარგლული არ ან აღარ გახლავთ, ჯანსაღ ქსოვილებში იჭრება და მეტასტაზირებს.

აი ასე გამოიყურება განსხვავება სადინრის კარცინომა in situ – სა და ინვაზიურ კარცინომას შორის:

dcis-vs-infiltr-w-logo1ამ განსხვავებას პრინციპული მნიშვნელობა აქვს მკურნალობისა და მისი შედეგის პროგნოზირებისათვის, რადგანაც in situ კარცინომა მეტ დროსაც  გვაძლევს ამისთვის და უკეთეს შედეგსაც, ინვაზიური კიბოს პროგნოზი კი სამწუხაროდ გაცილებით ცუდია.

ვის ემუქრება მკერდის კიბო?

მკერდის კიბოსგან დაზღვეულნი არავინ ვართ, თუმცა არსებობს გარკვეული რისკ – ფაქტორები, რომელთა გათვალისწინება ნამდვილად გამოგვადგება:

  • ასაკი:  მკერდის კიბო შედარებით იშვიათია 25 წლამდე ქალებში, თუ საქმე არ გვაქვს გენეტიკური ფაქტორებით განპირობებულ ოჯახურ შემთხვევებთან. შემთხვევათა 77% სწორედ პოსტმენოპაუზურ  პერიოდში, 50 წლის შემდეგ ვითარდება. დიაგნოსტიკის საშუალო ასაკი 61 წელია.
  • პირველი მენსტრუალური ციკლის (მენარქეს) ასაკი: აღმოჩნდა, რომ 11 წელზე უმცროს ასაკში პირველი მენსტრუაცია 20 % – ით ზრდის მომავალში სიმსივნის განვითარების რისკს.
  • ასაკი პირველი მშობიარობისას: 20 წელზე უმცროს ასაკში მშობიარობისას რისკი 50% – ით მცირეა, ვირე 35 წლის შემდეგ ნამშობიარებ ან არანამშობიარებ ქალებში.
  • მკერდის კიბოთი დაავადებული ნათესავები: ოჯახური ისტორია დაავადებულთა მხოლოდ 13 % -ში ვლინდება, თუმცა ოჯახური ისტორიის მქონე ქალთა 87% -ს უვითარდება მკერდის კიბო.
  • ბიოფსიები: მრავალჯერადად ჩატარებული ბიოფსიის შემდეგ სიმსივნის განვითარების რისკი იზრდება.
  • ესტროგენების მოქმედება: პოსტმენოპაუზურ პერიოდში ქალებში ჰორმონოთერაპია მცირედ ზრდის მკერდის კიბოს რისკს. რისკი იზრდება ესტროგენების და პროგესტერონის კომბინაციის გამოყენებისას.
  • რადიაცია: სამკურნალო თუ სხვა სახის დასხივება დიდი ოდენობით ზრდის სიმსივნის რისკს.
  • სიმსუქნე: 40 წლამდე ქალებში ეს რისკი დაბალია, თუმცა პოსტმენოპაუზურ პერიოდში მატულობს ცხიმოვნი ქსოვილის მიერ ესტროგენების ჭარბი სინთეზის გამო. რაც მეტია წონა, მით მეტია მკერდის კიბოთი დაავადების პროცენტი.
  • ეთნიკური წარმომავლობა: აღმოჩნდა, რომ მკერდის კიბო ლეტალური გამოსავლით ყველზე ხშირი აფროამერიკელ ქალებშია მიუხედავად იმისა, რომ მათთვის დასმული დიაგნოზების რაოდენობა თეთრკანიან მოსახლეობასთან შედარებით ნაკლებია.

როგორ შევნიშნოთ მკერდის კიბო ადრეულ სტადიაზე?

მკერდის კიბოს ადრეულ დიაგნოზს 40 % – ში უსვამენ სწორედ იმ  ქალებს, რომლებმაც თავად აღმოაჩინეს სიმსივნე! გახსოვდეთ, რაც უფრო ადრე აღმოაჩენთ მას, მით მეტია გამოჯანმრთელების ალბათობა!

symგარეგანი ნიშნები:

  • აუცილებლად დაიწყეთ ჩვეულებრივი დათვალიერებით: დაათვალიერეთ დვრილები, მათი ფორმა. ყურადღება მაიქციეთ ჩაბრუნებულ, გადასწორებლ დვრილებს, მათ გამკვრივებას, შეშუპებას და სისხლიან ან უსისხლო გამონადენს.
  • ყურადღება მიაქციეთ ძუძუს ფორმის შეცვლას, მუდმივ უსიამოვნო შეგრძნებას, კანის დანაოჭებას,ფერის ცვლილებას, მკერდის ქსოვილის სტრუქტურის შეცვლას, რომელსაც გრძნობთ შეხებით, ლიმფური კვანძების გადიდებას, ბეჭის ან იღლიის მიდამოს შესიებას.

თუმცა ადრეულ სტადიებზე ეს ცვლილებები ხშირად არც შეიმჩნევა. ამ პერიოდში სიმსივნის აღმოსაჩენად საუკეთესო და უნივერსალური საშუალება  თვითგასინჯვის პროცედურა, რომელიც საკმაოდ მარტივია და არც დიდ დროს წაგართმევთ. გასინჯვა შეგიძლიათ ჩაიტაროთ შხაპის მიღების დროსაც, თუმცა გაითვალისწინეთ, რომ თვითგასინჯვა რეკომენდებულია ჩატარდეს მენსტრუაციული ციკლის ერთსა და იმავე დღეს, მაგალითად მენსტრუაციის დაწყებიდან მე-5-ე, მე-6-ე დღეს, როდესაც სარძევე ჯირკვალი მოდუნებულ მდგომარეობაშია. ამ ვიდეოში დეტალურადაა ნაჩვენები თვითგასინჯვის პროცესი:

ნებისმიერი კვანძის, მტკივნეულობის ან ზემოთ ჩამოთვლილი ნიშნის აღმოჩენის შემთხვევაში ნუ დააყოვნებთ! სასწრაფოდ მიმართეთ ექიმს!

როგორ სვამენ მკერდის კიბოს დიაგნოზს?

თუ თქვენი მკურნალი ექიმი ეჭვს მკერდის სიმსივნეზე მიიტანს, აუცილებლად დაგინიშნავთ მამოგრაფიას. მამოგრაფია სარძევე ჯირკვლის ქსოვილის რენდგენოლოგიური გამოკვლევაა, რომელსაც შეუძლია, ჯანსაღ ქსოვლში ამოიცნოს შეცვლილი, სიმსივნური უჯრედები და მოგვცეს მათი გრაფიკული გამოსახულება. ეს მეთოდი მხოლოდ სავარაუდო დიაგნოზის დასადასტურებლად კი არა, მასობრივი სკრინინგისთვისაც გამოიყენება. ამ ვიდეოში დეტალურადაა აღწერილი პროცედურის მსვლელობა:


მამოგრაფიის შემდგომ, თუკი დადასტურდება სიმსივნის არსებობა, საჭირო იქნება ბიოფსია. ბიოფსიის ძირითადი არსი სიმსივნის ქსოვილიდან უჯრედების აღება, მათი გამოკვლევა და იმის დადგენაა, როგორი ტიპისაა სიმსივნე და რომელ სტადიასთან გვაქვს საქმე:

გამოკვლევებთან დაკავშირებით დამატებითი ინფორმაციისთვის იხილეთ: ბმული

რას ნიშნავს მკერდის კიბოს სტადიები?

ბიოფსია და სხვა გამოკვლევების შედეგები საშუალებას მოგვცემს, განვსაზღვროთ, რომელი სტადიის სიმსივნე აქვს ავადმყოფს. მკერდის კიბოს სტადია გვიჩვენებს სიმსივნის განვითარებისა და დიფერენციაციის ხარისხს და 4 მახასიათებლით განისაზღვრება:

  • სიმსივნის ზომით;
  • სიმსივნის გავრცელების არსებობით /ხარისხით;
  • სიმსივნის ლიმფურ კვანძებში გავრცელებით;
  • მეტასტაზირების არსებობითა და მისი ხარისხით.

ამ მაჩვენებლებით გამოიყოფა მკერდის კიბოს 5 სტადია.  რაც უფრო დაბალი სტადიისაა კიბო, მით კეთილსაიმედოა პროგნოზი პაციენტისთვის.

Screen-Shot-2012-09-27-at-9.59.51-AMდამატებითი ინფორმაცია მკერდის კიბოს სტადიებსა და დიფერენციაციაზე.

როგორ მკურნალობენ მკერდის კიბოს?

გამოკვლევების შემდგომ დღის წესრიგში დგება მკურნალობის საკითხიც. არსებობს მკურნალობის 3 ძირითადი მეთოდი:

  • ქირუგიული მკურნალობა: რაც თავის მხრივ მრავალფეროვანია და ითვალისწინებს მკერდის კიბის განვითარების სტადიებს ტიპსა და სხვა მონაცემებს.  ადრეული დიაგნოსტიკის საშუალებების გაჩენასთან ერთად ქირურგიული ჩარევის მასშტაბები შემცირებულია, მაგრამ რიგ შემთხვევებში საჭიროა – რადიკალური მასტექტომია, სარძევე ჯირკვლის სრული მოკვეთა ლიმფური კოლექტორების ჩათვლით (იღლიის, ბეჭქვეშა და ლავიწქვეშა არეების ლიმფური სისტემა). თუმცა ოპერაციის მასშტაბების შემცირება “მოდარაჯე” ლიმფური კვანძების შემოწმებითაა შესაძლებელი. შესაძლებლობის შემთხვევაში ლიმფური სადინრების ნაწილი შენარჩუნდება. მცირე წარმონაქმნის ან მისი განსაზღვრული მდებარეობის შემთხვევაში სარძევე ჯირკვლის ამპუტაცია არ ხდება და კეთდება ჯირკვლის შემანარჩუნებლი ოპერაცია.
  • მედიკამენტური მკურნალობა: უმეტესად სხვადსახვა ტიპის მედიკამენტთა კომბინაციებს, ანუ კომპლექსურ თერაპიას იყენებენ.
  • რადიაციული სხივური თერაპია, რომელიც დისტანციურ და ინტრაოპერაციულ სხივურ თერაპიას მოიცავს და რადიკალური შედეგის მისაღწევად საკმაოდ ეფექტურია მიუხედავად მრავლობითი გვერდითი ეფექტისა.

როგორ დავიცვა თავი მკერდის კიბოსგან?

კიბოსთან გამკლავება ადვილი არ არის, უფრო მარტივი მისგან თავის დაცვაა. არსებობს ფაქტორები, რომლებიც გვეხმარებიან, შევამციროთ მკერდის კიბოს განვითარების რისკი მაშინაც კი, თუ ოჯახური წინასწარგანწყობა გვაქვს მის მიმართ:

  • მშობიარობა 30 წლამდე ამცირებს მკერდის კიბოთი დაავადების რისკს.
  • კვლევებმა აჩვენა, რომ რეგულარული სექსი მკერდის კიბოს განვითარების რისკს საგრძნობლად ამცირებს, რაც, სავარაუდოდ, ჰორმონების ოქსიტოცინისა და DHEA – ს (დეჰიდროეპიანდროსტერონის) დამსახურებაა. ბერძენ მეცნიერებს თუ დავუჯერებთ, ქალებში, რომლებსაც თვეში ერთხელ და მეტჯერ აქვთ სექსი, მკერდის კიბოს განვითარების პროცენტი ნაკლებია. სხვათა შორის, ასეთივე კლების სტატისტიკა ვრცელდება მამაკაცებზეც.
  • სიმსივნის განვითარების რისკს ამცირებს ლაქტაციაც. რაც დიდ ხანს გრძელდება ძუძუთი კვება, მით მეტად მცირდება მკერდის კიბოს განვითარების რისკი.7129255ebfa951653e5fbcb39c1cc42d
  • ფიზიკური დატვირთვა და ჯანსაღი საკვები საუკეთესო საშუალებაა ზედმეტი წონისაგან და შედეგად მკერდის კიბოსაგან თავის დასაცავად. Harvard Medical School – ის კვლევამ აჩვენა, რომ 12 – დან 22 წლამდე ქალები, რომლებიც 3 ან 4 საათს სირბილს (ან 13 საათს ფეხით სიარულს) უთმობენ კვირაში, 23 % – ით უფრო ნაკლებად არიან მიდრეკილნი მომავალში მკერდის კიბოს განვითარებისადმი.
  • თამბაქოსა და ალკოჰოლზე უარის თქმა არა მხოლოდ მკერდის სიმსივნის პრევენციისთვისაა სასარგებლო.
  • დალიე მწვანე ჩაი! ჩაი საუკეთესო ანტიოქსიდანტია და ზოგიერთი კვლევის თანახმად შეუძლია, ესტროგენის გამომუშავებაც შეაფერხოს.
  • გამოიკვილე შენი ოჯახის ისტორია: დამძიმებული გენეტიკა მკერდის კიბოს რისკს ერთი ორად ზრდის, თუმცა არსებობს სპეციალური გამოკვლევა, რომელსაც შეუძლია განსაზღვროს, ხართ თუ არა მკერდის კიბოს სპეციფიური BRCA1 და BRCA2 გენების მუტაციის მატარებელი. სამწუხაროდ ეს გამოკვლევა საკმაოდ ძვირადღირებული გახლავთ და ამის გამო მასობრივი სკრინინგისთვის არ გამოიყენება.
  • პროფილაქტიკური ქირურგია: გარდა სიმსივნის მკურნალობის ქირურგიული მეთოდისა, იმ პაციენტებში, ვისაც მკერდის კიბოს განვითარების რისკი ძალიან მაღალი აქვთ, კეთდება პროფილაქტიკური მასტექტომია (ჯანმრთელი სარძევე ჯირკვლის მოკვეთა). ბოლო დროის ყველაზე ცნობილი ადამიანი, ვინც მასტექტომიას პრევენციის მიზნით მიმართა, ანჯელინა ჯოლი გახლავთ, რომელსაც დატვირთული სამედიცინო გენეტიკის გამო მკერდის სიმსივნის რისკი 87% -ით ჰქონდა გაზრდილი.
  • თვითგასინჯვა და სკრინინგი ყველაზე დიდი აგურია მკერდის კიბოს პრევენციაში.   სამედიცინო რეკომენდაციების თანახმად  ყოველი 20 – დან  40  წლამდე ქალი მამოგრაფიას უნდა იტარებდეს ერთხელ მაინც ყოველ 3 წელიწადში. 40 წელს გადაცილებულ ქალებში მამოგრაფია წელიწადში ერთხელაა რეკომენდირებული. მიუხედავად იმისა, რომ მამოგრაფია სასიამოვნო და კომფორტული პროცედურა ნამდვილად არ გახლავთ, მისი დამსახურებით მილიონობით ქალს შეუნარჩნდა სიცოხლე, რადგანაც სიმსივნე საწყის სტადიაზე იქნა აღმოჩენილი.
  • უფასო სკრინინგის პროგრამა საქართველოში: თუ ხართ 40-დან 70 წლამდე ასაკის, საქართველოს მოქალაქე, ძუძუს კიბოს სკრინინგის სახელმწიფო პროგრამით თქვენ უფასოდ გეკუთვნით მამოლოგის კონსულტაცია, მამოგრაფია, ექოსკოპია (საჭიროების შემთხვევაში) და ციტოლოგია (საჭიროების შემთხვევაში). დამატებითი ინფრმაციისთვის ეწვიეთ ეროვნული  სკრინინ – ცენტრის ვებ გვერდს: http://www.gnsc.ge

P.S. დღეს მსოფლიოში 3 მილიონამდე ადამიანი ცხოვრობს, ვინც უკვე დაამარცხა მკერდის კიბო და კიდევ 5 მილიონი, რომელსაც უკვე 5 წელია, რაც ეს დიაგნოზი დაუსვეს. მკერდის კიბო მხოლოდ ვარდისფერი ბაფთა არ არის, მაგრამ მის შემდეგ ცხოვრება გრძელდება! სწორედ ამის ჩვენება სურდა ფოტოგრაფ David Jay -ს, რომელმაც სააშკარაოზე გამოიტანა და ფირზე აღბეჭდა იმ ქალების ნაიარევები და სიმამაცე, რომლებსაც მასტექტომია ჩაუტარდათ; მათ ეს შეძლეს და დაამარცხეს კიბო. შეძლებ შენც!

This slideshow requires JavaScript.

პოსტი წარმოადგენს კიბოს კვლევის ცენტრის საკონკურსო ნაშრომს თემაზე “კიბოს ხილვადობა”.

გამოცდები სამედიცინოში N3


  “ვინც ჩვენთან ხმალამოღებული მოვა, მას ავტომატით ჩააძაღლებენ”.
კათედრების დევიზი

ეძღვნება თორნიკეს

თუ მიწიერ ჯოჯოხეთს ეძებთ და ჯერ ვერ მიაგენით, თუ გინდათ, რომ გამოსცადოთ ერთთვიანი უძილობა, დაღლილობა, ნერვული აშლილობა და დაკარგოთ ცხოვრების ხალისი, აიღეთ თქვენი საბუთები, შეიტანეთ სამედიცინოში და მესამე კურსის გამოცდებს დაელოდეთ.

ვერ მოგატყუებთ, რომ არ ვიცოდი, სად ვაბარებდი თავის დროზე. წინა წლის ბავშვებისაგანაც გაგონილი მქონდა, მესამე კურსი ყველაზე უარესიაო, მაგრამ, ხომ იცით, იმედი ბოლოს კვდება. მეც არ მეგონა, რომ მართლა ასეთი საშინელება იქნებოდა, როგორსაც მავანნი ჰყვებოდნენ, მაგრამ..

ხომ გაგიგით, სტუდენტი ბჭობდა და კათედრის გამგე სიცილით კვდებოდაო.

193780_3591892856150_1774169887_o
მესამე კურსის გამოცდების ცხრილი

სემესტრი მართლაც შრომატევადი გამოდგა. ყველა სტუდენტი იმედიანად რაღაცას მიანც სწავლობდა, მაგრამ  გამოცდებმა ისეთ დღეში ჩაგვყარა, არავის რომ არ ვუსურვებ.

9.01.2013

პირველი პათანატომია გვქონდა. კათერის ხელმძღვანელმა გაგვანაწილა აუდიტორიაში და ფოტოსესიაც მოგვიწყო, საღამოს კი კათედრის ფეისბუქის ფეიჯზეც ჩამოგვამწკრივა 🙂

ვის ჰყავს პათანატომიის კათედრა ჩვენისთანა 😀

აქ მთავარია, ჩათვლებზე გაგიმართლოს, თორემ გამოცდა მშვენიერი გამოდგა.

ფოტო ბატონი რამაზის ფოტოსესიიდან :)
ფოტო ბატონი რამაზის ფოტოსესიიდან
სადღაც მეც უნდა ვიყო 🙂

12.01 2013

შემდეგი პათფიზიოლოგია იყო. ზეპირი გამოცდები არ მიყვარს, არც ისეთი მდგრადი პიროვნება ვარ, გამომცდელის მზერას, ნერვიულობას და იმას გავუმკლავდე, რომ ვერაფერს ვიხსენებ. 2 დღეში როგორღაც გადავიკითხე მთელი მასალა, ბილეთიც კარგი შემხვდა და გამოცდამაც, საბოლოოდ, კარგად ჩაიარა. პათფიზიოლოგიის კათედრასთან პრეტენზიები ნამდვილად არ მაქვს, პედაგოგიც კარგი მყავდა. განსაკუთრებით სასწავლო  წიგნი მომწონს. ბევრი არ გვაქვს მომავალ ექიმებს ისეთი სახელმძღვანელო, რომელიც ადვილად, გასაგებად და თითქმის მხატვრული ლიტერატურასავით იკითხება.

17.01.2013

იმუნოლოგია. ოოო 😀

იცით, არსებობს რაღაცე(ე)ბი, რასაც ალბათ ვერასდროს გავიგებ, ვისწავლი და გამოვიყენებ. პირველი ქიმიაა, მეორე – კაცის შებმა. და აი, მესამე პუნქტიც გამომიჩნდა წელს, – იმუნოლოგია. კათედრის თეორიული სწავლების ხარისხზე ვერაფერს ვიტყვი, მაგრამ იმუნოს არსი მაინც არ მესმის არც მე და არც ჩემი კურსის უმრავლესობას. თანაც, ისეთი საოცარი საგამოცდო “ტესტები” გვქონდა, რომ მტერს… ინტერლეიკინები და ზემგრძნობელობა არ მოუშალოს ღმერთმა ჩიქოვანს, მე აღარ მინდა 😀 .
ისე, მე მაინც ვთვლი, რომ დეკანის კათედრა ასეთი არ უნდა იყოს და გამოცდის საკითხიც ცოტა სხვანაირად უნდა მოგვარდეს, ვიდრე ახლაა “მოგვარებული”.

21.01.2013

ჩემი დაბადების დღე და ფარმაკოლოგიის გამოცდა ისე დაემთხვა და მოუხდა ერთმანეთს, როგორც კარაქიანი პური და ჩაი. იმასაც თუ დავამატებ, რომ ჩაის არასდროს ვატან კარაქიან პურს, მიხვდებით, რა განწყობით ავდექი დილით და წავედი გამოცდაზე. საბოლოო ჯამში, გამოცდა კი ჩავაბრე, მაგრამ ფარმაკოლოგიის ცოდნით ნამდვილად ვერ დავიკვეხნით მთელი მესამე კურსი. ამ კათედრაზე ერთადერთი, ვინც ფარმაკოლოგია იცის და გვასწავლის რამეს, კათედრის ხელმძღვანელია. მაგრამ მიუხედავად ბატონი ნიკოსადმი დიდი პატივისცემისა და სიყვარულისა, მე ჯერ ვერ ვნახე პედაგოგი, რომელიც წიგნში თითის გაყოლების გარეშე მეტყვის რაღაცას, თან სწორს და აქეთ მე არ დამიძახებს დებილს.

24.01.3012

ტოპანატომია უპრობლემოდ ჩავაბარე. ნიშანდობლივი და საინტერესო არ მახსენდება არაფერი ამ გამოცდასთან დაკავშირებით. საგანი დავხურე, კათედრაზეც, მე პირადად, არ მქონია პრობლემები.

29.01.2013

პრობლემები და მთავარი პანიკა 29 რიცხვისა და პროპედევტიკის გამოცდის მოახლოებასთან ერთად გაჩნდა. ცუდად რომ მქონდა საქმე, მაშინ მივხვდი, რამდენჯერმე ზედიზედ ისტერიული სიცილი რომ ამიტყდა და გამოცდის დღეს, დილით, გულმა რომ დამიწყო ჩხვლეტა. ეს საგანი ოსკის სისტემით ბარდება, რაც 8 ოთახიანი გამოცდა სხვადასხვა გამომცდელებით და საკითხებით. ჯამში დაახლოებით ისეთი სიტუაციაა, როგორიც ფორტი ბოიარდის თამაშისას, ოღონდ აქ უფრო მეტი ოთახია გველებითა და ობობებით სავსე 🙂
ოთახში შედიხარ და 5 წუთი გაქვს იმის გადმოსაფრქვევად ან გასაკეთებლად, რაც იცი ან არ იცი… მოკლედ, ფრიად სასაცილო სიტუაციაა, სატირალი რომ არ იყოს… საბოლოო ჯამში არც ეს გამოცდა აღმოჩნდა ჩაუბარებელი, მაგრამ ჩემი ნერვები შეიწირა სანაცვლოდ 🙂

ჰო, მინდა აღვნიშნო, რომ საშინელი წიგნით გვასწავლეს, ეს კი ცალკე ისტორიაა…

1.02.2013

მიკრობიოლოგია… რნმ და დნმ ვირუსების ოჯახები და გვარები ნამდვილად გაგიმწარებთ ცხოვრებას, მაგრამ არ მოკვდებით, ამასაც გადაიტანთ. საერთო ჯამში ბევრი ტესტი გვქონდა, მაგრამ დავძლიეთ 🙂 . როცა პროპედევტიკა ჩაბარებული გაქვს, მიკროზე წუწუნი ნამდვილად არც ღირს და ცოტათი უნამუსობაცაა. 😀

4.02.2013

4 თებერვალი: დეკემბერ-იანვრის სანატრელი თარიღი. როცა ბოლო გამოცდა ქირურგია გაქვს, სადაც არავინ იჭრება ამ სიტყვების პირდაპირი მნიშვნელობით, სანერვიულოც ნაკლებია… ასე რომ, სიმღერით ჩავაბარე ქირურგია და იმედი მაქვს, მეორე სემესტრშიც მექნება გივი კორკელიას ხილვის ბედნერება კვირაში ერთხელ და ცოტა პოზიტივით დატვირთვა…

აბა რა გითხრათ. პოსტად ადვილად იკითხება, მაგრამ  იმდენად დიდი შრომა დამჭირდა ყველა საგნის ჩასაბარებლად, რომ ცოტა მეუცნაურება, ასე ერთ პოსტში რომ მოვაქციე.

იმის შემდეგ, რაც მთელი იანვარი გავათენე, ცოტათი კი შემერყა იმის იმედი და სურვილი, ექიმი ვიყო, მაგრამ, მეორე მხრივ, ასეთი ბარიერები იმის შეგრძნებასაც გიჩენს, რომ მეტი შეგიძლია და უფრო მეტი გაქვს საკუთარი თავისგან მოსათხოვი. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ისეთი მეგობრები გყავს,  სკაიპით ღამის თენება რომ არ ეზარებათ შენთან ერთად და გამხნევება თუ არა, ცოტა გამოფხიზლება და ნერვების მოშლა მაინც გამოსდით 😀 …

ჩემი არდადეგები ბოლოსკენ მიდის და მიუხედავად იმისა, რომ დასვენება არ მეყო, უნდა ვაღიარო, ცოტა მომწყინდა სამედიცინო ლიტერატურის გარეშე…

იმედია, მეორე სემესტრის გამოცდებამდეც მივაღწევ და იქიდანაც მოგართმევთ პოსტს.  მომავალ შეხვედრამდე.

.