მარიამი


2 საათის წინ, ტრანსპორტში მჯდომმა უნებურად გავიფიქრე, რომ დღევანდელი დღე ძალიან ბედნიერი გამოდგებოდა. აი, ხომ გამოგიცდიათ უცნაური გრძნობა, როცა ზუსტად იცი, რომ ყველაფერი კარგად რომ იქნება? ყველაფერი ასე აგიხდეთ, მეგობრებო. ზუსტად ასე!

10 წუთის წინ 9 თვის ნანატრ ზარს ვუპასუხე, ყურმილის მეორე მხრიდან კი ნამდვილმა სუპერგოგომ, უკვე 2 შვილის დედამ მეორე ბაჭიას დაბადების ამბავი მამცნო. ადრეც ვწერდი და ახლაც გავიმეორებ: ნამდვილი სიხარული ისაა, სხვისი 3 კილო და 700 გრამიც რომ გიხარია!

მე და მარიამმა ერთმანეთი პირველად ალბათ სკოლაში ვნახეთ, პირველ კლასში. მახსოვს, გამხდარი, შავთმიანი გოგო იყო. თავიდან არ გვიმეგობრია. ცოდვა გამხელილი სჯობს და, არც მახსოვს, როგორი ურთიერთობა გვქონდა სადღაც მერვე კლასამდე. ის კი მახსოვს, რომ ერთ დღესაც მესამე რიგიდან პირველისკენ გავიხედე, მეორე მერხზე მჯდომი ეს გოგო დავინახე და მკვიდრად გავდაწყვიტე, რომ მარიამი ამიერიდან ჩემი მარიამი გახდებოდა.

სკოლის მერე დიდ ხანს ვბოდიალობდით ხოლმე პარკში, მყუდრო, ვიწრო ქუჩებში და ყვითელ ფოთლებს ვაგროვებდით. იდუმალას ქუჩაზე ახლაც დგას მწვანე ღობეში ჩამალული უცნაური ყვავილის მქონე ხე, რომელსაც ხშირად შევყურებდით ხოლმე ქვევიდან ჰერბარიუმით გატაცებულნი.

ბევრი რამ გამოვიარეთ მას მერე, გავიზარდეთ, პრიორიტეტები შეგვეცვალა, აღარც ჰერბარიუმს ვაგროვებთ გარდა გასაკუთრებული შემთხვევებისა. თუმცა მთავარი ყველაფრის მიუხედავად უცვლელი  დარჩა: ისევ გვიყვარს ერთმანეთი და დღეს ხეებს კი არა, მარიამის გულს, ჩემს ნათლულს შევყურებთ ხოლმე მანეჟში მოგორიალეს. ტექნიკურად 4ნი

თუმცა ყველაზე სასაცილოდ მაინც ის მახსოვს, მარიამის ქორწილის წინა ღამეს როგორ ვაკეთებდით მარიამის თმის სამაგრს ჩვენი ხელით სიძისგან ნათხოვარი წებოთი. რამდენიმე ასეთი მოგონებაც უნდა გქონდეს ადამიანს.

ძალიან უცნაურია, როდესაც ორ უცხო ადამიანს საერთო არამატერიალური საკუთრება აქვს. ეს ფენომენი დღემდე ამოუხსნელია ჩემთვის. მიუხედავად ამისა, ყოველდიური გრძნობები და სიყვარული მუდმივად გროვდება ჩვენს გულებში, როგორც ძველ ფორტეპიანოს ედება ხოლმე სქელი და მბზინავი მტვრის ფენა.

მარიამი ყოველთვის ჩემზე ძლიერი გოგო იყო. მე ვერასდროს გავბედავდი, სულ მემუშავა, 20 წლისას ჩემი ცხოვრების სიყვარული მეპოვნა, 21-სას ოქროსკულულა კუპიდონივით ბიჭი მყოლოდა, 23-ისას კი ყველაზე ლამაზი გოგო გამეჩინა ამ ქვეყნად. მე მშიშარა ვარ, მარიამი კი მამაცია.

მუხედავად იმისა, რომ სიკვდილზე მეტად იმის მეშინია, რომ იდესმე შეიძლება მეც მქონდეს ოჯახი, მარიამი ჩემთვის იმის იდეალი და მიზანია, რომ ქალს შეუძლია, ჰქონდეს ყველაფერი: საყვარელი სამუშაო, მეორე ნახევარი და ორი ანგელოზი; შენი გუნდი, რომელიც სულ შენთან იქნება.

აი დღესაც, სადღაც სამშობიაროში 3 კილო და 700 გრამიანი ვარდისფერი ბამბის ქულა ზუზუნებს, ახალ და ცივ  სამყაროს ეჩვევა და მარიამიც დაღლილია. მე კი შორიდან მიყვარს ისინი. თუმცა, სივრცეს პირობითია ზუსტად ისევე, როგორც სიყვარული. მე ხომ სადღაც ზუსტად მაშინ ვიფიქრე, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა, როცა პატარა ელენიკო მოევლინა დედამიწას.

სიყვარულს ყველა სივრცის დაძლევა შეუძლია. განსაკუთრებით თუ ეს სიყვარული სუპერგოგოებს ეკუთვნით. ზუსტად ისეთებს, როგორიც მარიამია.

 

ჩემი 24


24 წელი უცნაური თარიღია. ეს რიცხვი არც ოცდახუთია, მეოთხედი საუკუნე რომ დაუძახო და იამაყო და არც 23, რომ ჯერ კიდევ ახალგაზრდად ჩათვალო თავი. 24 წელი ის დროა, როცა ხვდები, რომ  არც იქითა ხარ და არც აქეთ. დრო, როცა იაზრებ, რომ უკვე გაიზარდე.

დღეს ბევრი უცნაურობა მოხდა.

დაბადების დღს ღამეს ჭეშმარიტი მედიკივით სამსახურში შევხვდი წამლებით ხელში და უცებ ერთბაშად ვიგრძენი, რომ აქაც ვუყვარვარ ხალხს. ისინი მაფასებენ იმდენად, რომ სიურპრიზიც მომიწყვეს ისე, რომ მე, ბატმა, ვერც გავიგე და გემრიელი შოკოლადის ტორტითაც გამანებივრეს.

დღეს დილით კი ქუჩაში ჩემს ხელში მოკვდა სრულიად უცხო ადამიანი. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გადარჩენა სრულიად კვალიფიციურად ვცადეთ, მაინც არაფერი გამოვდა ამ საქმიდან. ეს იყო პირველი ქუჩის CPR, რომელიც, სამწუხაროდ, წარუმატებელი აღმოჩნდა.

tumblr_o1bisr5jZ41tvtrqdo1_500

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადი ფონი ამწუთს ძალიან არასახარბიელო მაქვს, მეგობრებს მაინც არ მივუტოვებივარ. თითქმის ყველა მესტუმრა მორიგეობით, ვისაც როგორ და როდის შეეძლო. ჩემი პაწია ნათლულიც მოგორდა დღეს და საპატიოდ დაიკავა ნათლიას დაბადების დღის პირველი სტუმრის სტატუსი.

დღეს სტუმრად მოვიდა ნათლიაც, რომელიც საუკუნეა, აღარ მინახავს და ჩამოვიდა საზღავრგარეთიდან ჩემი მეგობარი, რომლის გამოჩენასაც ყველაზე ნაკლებად ველოდებოდი ჩემს მისაღებ ოთახში.

ჩემი მეგობრების დანარჩენმა ნაწილმა საღამოს ორგანიზება ჩაიბარა, დანარჩენებმა კი იმაზე იზრუნეს, რომ ამ სეზონზე ახალი ტანსაცმლის ყიდვა არ დამჭირდეს, კარგად გამოვიყურებოდე, არაფხიზელი ვიყო პერიოდულად და კარგი სუნიც ამდიოდეს ბანაობის შემდეგ.

დღევანდელმა ძალიან, ძალიან არაორდინალურმა დაბადების დღემ დამარწუნა იმაში, რომ არასდროს უნდა თქვა, ამაზე უარესი რა დამემართებაო და ყოველთვის უნდა გჯეროდეს უცნაური და კეთილი მოულოდნელობებისა. კიდევ ყოველთვის უნდა გახსოვდეს, რომ ცხოვრება მოკლეა და მატერიალური ფასეულობები კიდევ ძალიანაც გამოუსადეგარი, რადგან როცა კვდები თან არაფერი მიგაქვს, ხანდახან საკუთარი სულიც კი.

კაცობრიობას ბედნიერებისთვის სხვა ადამიანები და ერთმანეთის სიყვარული სჭირდება, ესაა და ეს.

ბევრ ბედნიერ მომავალ დაბადების დღეს გისურვებთ.

როგორ დავტოვე სამსახური


როგორ და აი, ასე! თუმცა მანამდე ბევრი რამაა მოსაყოლი. მიუხედავად იმისა, რომ ათასნაირ სამსახურში მიმუშავია, დღეს მხოლოდ მედიცინაზე მოგიყვებით. ამ წუთას ეს და მხოლოდ და მხოლოდ ეს საკითხი წიკწიკებს ჩემს თავში.

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ღამის ცვლა საავადმყოფოს მიმღებ განყოფილებაში 2 წლის წინ, 28 დეკემბერს, სადაც სულ სულ პირველად ამოვყავი თავი. შთაბეჭდილებები? აი, ასეთი:

shifts
ემოცია :I’mFuckedUp:

ზოგიერთებს შეიძლება გახსოვთ კიდეც ამ პირველი მორიგეობებისადმი მიძღვნილი ბლოგ-პოსტი, სადაც ჩვეულ მიმღებისეულ არეულობაზე ვწერდი.

რა შეიცვალა ამის შემდეგ? ალბათ ის, რომ ასეთი სახე აღარ მაქვს ხოლმე (ხშირად) და უკვე მეორე სამუშაო ადგილი გამოვიცვალე. რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან ერთი წელი, ყველაზე კარგი გამოცდილება და საუკეთესო მეგობრები მაკავშირებენ. სამწუხაროდ, ნაწილს სამუშაო, მეორე ნაწილს კი მოახლოებუილი რეზიდენტურის გამოცდა გვიმწარებს სულს და ხშირად ვეღარ ვნახულობთ ერთურთს. თუმცა სიყვარულისა და ღიმილის გაცვლაში ეს ამბავი მაინც ვერ გვიშლის ხელს. რესპში (როგორც რესპუბლიკურს ვეძახით ხოლმე შინაურები) უხელფასოდ ვმორიგეობდი. და მიუხედავად იმისა, რომ ფინანსური სარგებელი არ მქონია, ძალიან, ძალიან დიდი პრაქტიკული გამოცდილება მივიღე, რის გამოც მადლობის მეტი ნამდვილად არაფერი მეთქმის.

10517177_652113748192669_662526318_n
თუ სასახურის გასახდელში არ დაგისვენია, რაა მამული

ძალიან ბევრია საავადმყოფო, სადაც თავისუფლად მოგცემენ საშუალებას, უხელფასო პრაქტიკანტად იმუშაო. ამ მეთოდში ბევრი დადებითი არსებობს: მეტწილად საშუალება გაქვს, გრაფიკი არეგულირო, მეტი პროცედურა ნახო, თუმცა დიდი მინუსი ისაა, რომ შენი, როგორც უხელფასო არსების პასუხისმგებლობის გრძნობა ნელნელა იკლებს. ასეა თუ ისე, ფინანსური ფაქტორი გაიძულებს, მეტი შრომისმოყვარეობითა და ყურადღებით მოეკიდო თუნდაც საყვარელ საქმეს და იმის შიში არ გაგიჩნდეს, რომ კარგავ ენთუზიაზმსა და პატივისცემას ისეთი რამეებისადმი, რისი კეთებაც მთელი ცხოვრება მოგიწევს. სწორედ ამიტომაც ძალიან მნიშვნელოვანია, ანაზღაურებადი (თუნდაც მინიმალური თანხის) პრაქტიკა გაიარო და მცირედი შემოსავალი საკუთარი საკვების საყიდლად მაინც გეყოს. სწორედ ამ ფაქტის გააზრებამ მაიძულა, დამეტოვებინა ჩემი კომფორტის არეალი და გამოვსულიყავი გარეთ.

ამის მერე იყო სხვა სამსახური და ჩავარდნის რამდენიმე თვე, თუმცა ცოდვა გამხელილი სჯობს, გადაღლილიც ვიყავი და ასე ვარჩიე. ნამდვილი ხელოვნებაა, ღამე გაათიო სამსახურში და დილით ლექციაზე არ ჩამოგეძინოს. მე კი ამ ნიჭს მხოლოდ სულ ცოტა ხნის წინ დავეუფლე, ასე რომ 😀

წელს, სადღაც ივნისის ბოლოს გადავწყვიტე, რომ უკვე საკმარისი იყო, რომ უკვე მჭირდებოდა შესაბამისი სამსახური, სადაც ვიმუშავებდი და ანაზღაურებც მექნებოდა, ამიტომაც საძიებო საიტებს მივაშურე და შედეგმაც არ დააყოვნა: თავი ელიზაბეტ ბლექველის კლინიკის რეანიმაციულ (და ხანდახან მიმღებ) განყოფილებაში  ამოვყავი ექთნის თანაშემწედ.

მიუხედავად იმისა, რომ ბლექველში (ასე ვეძახით აქაურობას შინაურები) მხოლოდ 4 თვე გავატარე, საკმაოდ ბევრს ვმუშაობდი. ანაზღაურება გასაოცარი არა, თუმცა სტუდენტისთვის ასე თუ ისე საკმარისი მქონდა და მეც ჩემს საქმეს მშვიდად და აუღელვებლად ვაკეთებდი. იცით, როცა ისეთი სამუშაო გაქვს, როგორიც ჩვენია, ყველანი ერთი ოჯახივით ხდებით, ფაქტიურად ერთად ცხოვრობთ. და როცა კარგ ადამიანებთან ერთად გიწევს შრომა, შენი საქმე ერთი-ორად მსუბუქდება. ჰოდა, მეც ბედნიერი ვარ გითხრათ, რომ ამ ადგილის სახით კიდევ ბევრი კარგი მეგობარი და ახალი ოჯახი შევიძინე.

თუმცა, ასე იყო თუ ისე, გუშინ ბოლო გადარეული მორიგეობა მქონდა რეანიმაციაში. დღეიდან ბლექველის თანამშრომელი აღარ ვარ. დიდი ხნის წინ მივეცი ჩემს თავს პირობა, რომ დავაფასებდი და შევაფასებდი საკუთარ შესაძლებლობებს, შრომას და პატივს ვცემდი სურვილებს, რომელიც სადმე უკეთესისკენ წამიყვანდა. სწორედ ამ ფინანსურ და შრომით კრიტერიუმებში ვერ გავუგეთ მე და ჩვენმა ადმინისტრაციამ, სწორედ ამიტომაც ახალი კონტრაქტი არ გავაფორმე, დავწერე ცხოვრებაში პირველი განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ და წამოვედი.

როგორც აღმოჩნდა, წამოსვლა ძნელი არ ყოფილა. უფრო რთული კარგი ადამიანების დატოვება გახდა. ამ კლინიკამ ბევრი რამ მომცა და მასწავლა, რისთვისაც ნამდვილად ვარ მადლიერი. ბოლოს და ბოლოს პირველი კარადის გასაღებიც ხომ აქ მომცეს :D.

თუმცა ყოველთვის უნდა გქონდეს უკეთესის იმედი. უკეთესთან ერთად მე ახლა თავისუფალი საფიქრალი და საძილე დროც მაქვს.

რა შემიძლია გითხრათ ყოველივე ამის შემდეგ? მხოლოდ ის, რომ დააფასეთ საკუთარი შრომა, საკუთარი ჯანმრთელობა და სურვილები. გახსოვდეთ, როგორც თქვენ აღიქვამთ და პატივს სცემთ საკუთარ თავს, ისევე აღგიქვამენ სხვებიც. ასე, რომ დასხედით და კარგად დაფიქრდით,  გაბედნიერებთ თქვენი სამუშაო, ოჯახი ან ურთიერთობები? არა? მაშინ თქვენ უკვე იცით, რა უნდა გააკეთოთ.

კარგად იყავით. მორიგ სამსახურამდე.

რას ვუტოვებ 2012 წელს


ჩემმა ერთგულმა მკითხველმა და მეგობარმა წეღან გამანჯღრია, ახალი პოსტი გვაღირსეო და მეც აღარ დავაყოვნებ. ამ დღეს სხვას რას შემოგთავაზებთ, თუ არა 2012 წლის შეჯამებას.

საათი და 15 წუთია დარჩენილი და 2012-იც მიძაღლდება.

მეც ყველაფერი მზად მაქვს: გოზინაყი გავაკეთე, ბებიამ რომ მასწავლა  იმ რეცეპტით (ამ ტრადიციას არ ვარღვევ, ჩაკ ნორისიც რომ წამომადგეს თავზე), კექსი გამოვაცხვე, ყელში ამოსული ოლივიე და ბაჟეც “შევქმენი” და ისღა დამრჩენია, პოსტი დავასრულო და ჩემი ქალად ქცევის პროცესსაც მივხედო. ^_^ თორემ ამწუთს 3 შვილის დიასახლისდედას ვგავარ გაწეწილი თმითა და აწითლებული ლოყებით. 🙂

ამ პოსტში მოგიყვებით, რა მომცა 2012-მა და რას ვუტოვებ მე მას.

საერთო ჯამში, გამორჩეული წელი იყო მიუხედავად იმისა, რომ ნეგატიური მეტი მოხდა, ვიდრე პოზიტიური.

2012-ში დავხურე მეორე კურსი, გადავედი მესამეზე; გამოვიცვალე 2 სრულიად განსხვავებული სამუშაო ადგილი: ვიმუშავე კარდიოლოგიურ კლინიკა “ადაპტში” სამერჯობის ეგიდით, შემდეგ მეცხრე არხზე ვებმარკეტინგის კუთხით და ახლა ისევ უმუშევარი ვარ, თუ არ ჩავთვლით  pink.ge-ს . ❤

TV9-ზე ახალი მეგობრებიც შევიძინე, და ხშირად მენატრება ხოლმე იქაურობა ^_^.

“ადაპტიც” ხშირად მესიზმრება.

პირადი ცხოვრება ისევ არ მაქვს წყობაში. უკვე ვისწავლე ამაში პოზიტივის დანახვაც 🙂 .

ჯგუფხელი გავხდი და ჯგუფში ახალი და საყვარელი ადამიანები შემოვიმატე. ერთი კი გამიფრინდა, მაგრამ სად წამივა ისიც 🙂 .

ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ჩვენს ოჯახს კიდევ ერთი წევრი, ლუსი შეემატა.

საზოგადოებაში ლუსი, შინაურებში კუკუნა ^^

2012-ში კონფლიქტებიც მრავლად იყო. პირველად ცხოვებაში შევეწინააღმდეგე ერთ ადამიანს და ჩავერიე მის პირად ცხოვრებაში…

დღემდე არ ვთვლი მის გადაწყვეტილებას მართებულად, თუმცა მეგობრისადმი სიყვარული წონის ამ ფაქტს. ბოლოს და ბოლოს, ეს მისი ცხოვრებაა და არა ჩემი.

რაც მთავარია, 2012 წელს ვუტოვებ ჩემს ზედმეტ 21 კილოგრამს! 4 თვიანმა დიეტამ შედეგიანად ჩაიარა. იმედი მაქვს, 2013 წელს დარჩენილ 30 კილოგრამსაც დავიკლებ და რა ვიცი. კარგი იქნება, 50 კილოგრამით დამსუბუქება, სხვა თუ არაფერი; აქვე მინდა, აღვნიშნო, რომ ეს მოვლენა ილიასა და მარიამს ეძღვნებათ. ეს კი სულ სხვა ისტორიაა, რომელსაც 2013-ში მოგიყვებით;

ჰო, წელს პირველად ვუყურე შერლოკს. ბენედიქტი შემიყვარდა.

მენტალისტსაც პირველად ვუყურე და საიმონიც შემყვარდა. ბოლოს გაორება დამემართა და ვეღარ გადავწყვიტე, რომელი  მირჩევნია :).

რაღაცეები არ იცვლება. მაგალითად ჩემი GPA, რომელიც ისევ უვარგისია, მეგობრები, რომლებიც ისევ ჩემთან არიან, ახალი წელი, რომელიც არ მიყვარს…

იმედი მაქვს, 2013 უფრო უკეთესი იქნება, ვიდრე მისი წინამორბედი.

გილოცავთ. წარმატებებს გისურვებთ.

პ.ს. აქვე მინდა, მადლობა გადავუხადო ჩემს 2 სანტას საჩუქრებისთვის ^_^