Sunday morning story


“Write. Write until it stops hurting.”

Six Word Story

როგორც წესი, კვირა დღე დედამიწის მოსახლეობის უმეტესობას ძალიანაც მოსწონს და უყვარს. ალბათ მეც მიყვარს, არ ვიცი. საერთოდ ძალიან უცნაური დამოკიდებულება მაქვს იმ ყველაფრის მიმართ, რაც ძალიან მიყვარს: ვუვლი, ვაპრიალებ, ყველაფერს ვუსრულებ, ვცდილობ, არ გავუბრაზდე  და არ გავაბრაზო… ეტყობა კვირა დილას რაღაც მაინც ეწყინა, შემომწყრა, შენ ეგრე არ გინდაო და ცუდი სიზმარიც მომივლინა.

ცუდი სიზმარი რა, ერთი შეხედვით ცუდი არაფერი, თუ მოქმედ გმირებს არ ჩავთვლით, რომელთა გახსენება სულაც არ მინდოდა ამ მზიან, მშვიდობიან კვირა დღეს.

ჰოდა დამესიზმრა, რომ ისევ ისე დამტოვეს ძალიან რომ მჭირდებოდა, ზუსტად მაშინ. შეგრძნება მახსოვს, რომ ვეძებდი და ვერ ვპოულობდი. ვერც ვერაფერი ვიპოვნე, ისე გამომეღვიძა.

საერთოდაც, ამ ბოლო დროს სულ მგონია, რომ ისევ მიმატოვებენ და თან ისე, რომ არ ამიხსნიან არაფერს. ერთხელაც საკმარისი იყო ეს ყველაფერი, ამიტომაც გადავწყვიტე, რომ აჯობებს, რაღაც საერთოდაც არ მქონდეს, ვიდრე მეგონოს, რომ მქონდა და გამომეცალოს ხელიდან ერთ მშვენიერ და ზარმაცულ კვირა დღეს. ჰოდა გადავწყვიტე, აღარ მეფიქრა ამაზე. tumblr_mugorykRcd1sixtjgo1_500

მაგრამ გინდ იფიქრე, გინდ არა.

ქვეცნობიერი დიდად გათახსირებული პიროვნება გახლავთ და საშუალებას ნამდვილად არ მოგცემს, რამე ადვილად დაგავიწყდეს. ჯერ კარგად უნდა დაიტანჯო, რომ რაღაცეები ისწავლო და შეუშვა დახშულ გონებაში. ეჰ, სხვა რა გზაა, ქვეცნობიერის დონემდეც კი როგორმე უნდა გადავეჩვიო ძველი და კიდევ შეუძლებელი სიუჟეტების შეთხზვასა და ტრიალს გონებაში ძილის წინ.

და აი ეხლა მზე უკვე ჩადის, მე კი მთელი დღე უხასიათოდ გამოვიძინე, პიჟამა და ხალათი არც კი გამიხდია. ის კი არა, თმაც კი ზრდილობის გულისთვის დავივარცხნე.

ყველაზე კარგად ალბათ აქაურობა გამიგებს, არ ვიცი. ასე მგონია, რომ სულ მძინავს, მაგრამ ბოლომდეც არა… ხალისი მჭირდება, ახალი ენერგია, ახალი წყარო, ჩვეულებრივად რომ გავაგრძელო ცხოვრება, ჭამა, ძილი…

არა და, ახლა არც ერთი მინდა, არც მეორე, არც მესამე…

I only dream about…