როგორ მოვკლათ ყოფილი


ანუ ფიქრები მოცალეობისას 🙂

ალბათ ნებისმიერი ჩვენგანი აღმოჩენილა მიტოვებულ მდგომარეობაში. ყველა მდედრი თავისებურად ვებრძვით ამ ამბავს: ვიჭრით და ვიღებავთ თმას, ვეძებთ ახალ “გასართობს”, დეპრესიულ კვირებს ვაწყობთ ბევრი ტირილით და უფრო ბევრი ყოფილის და მისი ახალი შეყვარებულის ფოტოთი. მერე დიდ ხანს ვფიქრობთ, რა აქვს იმ ჩათლაშკას ისეთი, რაც არ გვაქვს ჩვენ. ცხადია, დასკვნა ვერ გამოგვაქვს, რადგან, როგორც წესი, ჩვენ ვჯობივართ ხოლმე იმ პრასტიტუტკას. 🙂 ამით კმაყოფილები კი ვასკვნით, რომ “ის” მეტის ღირსია, რომ მოხოხდება თავისი ფეხით, დაკოცნის ჩვენ ნაფეხურებს და ა.შ.

ბოლო მოსაზრება, როგორც წესი ამართლებს, მაგრამ ძალიან გვიან. 🙂

მე, პირადად, ბლოგის დიზაინს ვერჩი ხოლმე :). ამასთან ერთად, ჩემი “საყვარელი” გასართობია ახალი ხერხების გამოგონება, თუ როგორ მოვკლა ყოფილი. ცხადია, სიკვდილი სულ ცოტა, დრამატული და მტკივნეული უნდა იყოს. 🙂 თანაც ეს მეთოდი გარკვეული ფსიქოლოგიური ტრეინინგია ორმაგი სიამოვნებით: თან გსიამოვნებს და თან ციხეშიც არ ხვდები 🙂

ფანტაზიის შესავსებად შემოგთავაზებთ რამდენიმე ხერხს:

მაშ ასე: ერთ-ერთი პირველი, რაც მახსენდება, სკალპელის და საძილე არტერიების “მეგობრობაა”. ეს, ჩემ შემთხვევაში,  უფრო პროფესიულია, ვიდრე ფართოდ გავრცელებული. იქნება ბევრი სისხლი და ნაკლები სიამოვნება, რადგანაც მსხვერპლი მომენტალურად კვდება, აგონიის 20 წამი კი არც ერთ ნორმალურად გულნატკენ მდედრს არ ეყოფა.

შემდეგი: ჩემი ფავორიტი ინკვიზიცია. მათ ფანტაზიას, როგორც ყოველთვის, არ აქვს საზღვარი: ბორბლები, ნიღბები და ბევრი, ბეევრი წვეტიანიი და სასტიკი ნივთი, რომელიც თქვენ ყოფილს ასწავლის, ვის უნდა გაუტეხოს გული და ვის_არა.

კიდევ ერთი ფავორიტი ძველი ჩინური მეთოდი,-ბამბუკზე დასმა გახლავთ. ადამიანს სვამდნენ ბამბუკის პატარა ღეროზე. ცნობისთვის, ეს მცენარე ღამეში 2 მეტრამდე იზრდება. ნუ დამაწერინებთ ამ 1 ღამეში რა დღეში ჩავარდება თქვენი ყოფილი მეორე ნახევარი. ამას ფანტაზიისთვის გიტოვებთ. იმაში კი ნამდვილად დარწმუნებულნი იყავით, რომ ეს გრძელი ღამე მას არასდროს დაავიწყდება.

ოკეანე კია ლამაზი, მაგრამ მის სიღრმეებში იმდენი საშიში არსება ცხოვრობს…. მაგალითად ერთი ეული ზვიგენი, რომელიც გაგიჟდება,  ისე მოეწონება თქვენი ყოფილის ჩიჩია. არიან მედუზებიც, რომლებიც სალაპარაკოდ ნამდვილად არ გაგიხდიან ერთი-ორ სასიკვდილო წასუსხვას…

ზოოპარკი. ეს ერთი შეხედვით უწყინარი ადგილია იმდენი შესაძლებლობებიიით… 🙂 ყოველთვის მოიძებნება მშიერი ლომი, დათვი ან მგელი, რომელიც არ გაწყენენინებთ ნამდვილად .

ერთი ჩვეულებრივი აგური, რომელიც მაღლიდან ვარდება და მას ეცემა. აწწწ

უი, საწამლავები! ბეევრი, ფერად და ლაამაზ სითხეში მოქცეული სასიკვდილო სითხე თუ ფხვნილი საქმეს აშკარად გაგიადვილებთ. მთავარია, ყავის ჭიქები არ აგერიოთ, მოწამვლას რომ დააპირებთ. გველის, ტარანტულის საწოლში შეცურებაც არ იქნება ურიგო.

თოკი კისერზე, მჭრელი დანა გულში….

მოკლედ, არჩევანი ზედმეტად ფართოა: ოთხში ამოღებიდან მისი შიშველი ფოტოების ქალაქში გაკვრის ჩათვლით. მთვარია, თქვენ იყოთ ნასიამოვნები. 🙂

აბა თქვენ იცით, მოიშველიეთ ფანტაზია და დატკბით მრაფალფეროვანი სიუჟეტებით: მაგალითდ, როგორ უშვებთ ხელს მეასე საეთულზე გადმოკიდებულ თქვენ ყოფილს ღიმილით, როგორ ჭყლეტთ მანქანით, როგორ უგრეხთ კისერს და ა.შ;

ისიამოვნეთ, მაგრამ ნუ დაგავიწყდებათ, “ის” ცოცხალი უფრო კარგად მოხოხდება, ვიდრე მკვდარი. ასე, რომ აცოცხლეთ რეალობაში და ისიამოვნეთ ხვალინდელი ქათმით.

აბა მდედრებო და არამხოლოდ, ბოროტად ნასიამოვნებ სიზმრებს და უფრო ბოროტად ნასიამოვნებ დღეს გისურვებთ.

გვჭირდება ცოცხალი წიგნები?


(ესე, რომელიც აქ არ უნდა ყოფილიყო)

სად ნახავთ წიგნზე უკეთეს ფრეგატს,
ყველა ქვეყანას რომ მოგატარებს,
ან პოეზიის ზღაპრული რაშის
სხვა ვინ მოგაწვდის ოქროს სადავეს?!
არ უჭირს ზღვა და ხმელეთის მოვლა
არც ღარიბ-ღატაკს თუ ქვეყნად გლახას –
რა იაფი და მუქთაა ეტლი,
ადამიანის სული რომ დაჰყავს!
ემილი დიკინსონი.

არსებობენ კი მკვდარი წიგნები? მე ლიტერატურას ისეთივე ცოცხალ მატერიად მივიჩნევ, ორგორც წყალს, მიწას,  პურს ჩვენი არსობისას…

წიგნი არ შეიძლება მკვდარი იყოს; მკვდრები ხომ არ ლაპარაკობენ! მით უმეტეს, ამდენს არ გვიყვებიან იმ უცხო ადგილებზე, რომლებიც, შესაძლოა, ვერც კი ვნახოთ!ეს ქაღალდის ეტლი მართლაც რომ იაფი და ყველაზე მოსახერხებელი საშუალებაა სამოგზაუროდ. არა მგონია, რამე ჯობდეს საყვარელ წიგნს,  რბილ, მოხერხებულ სავარძელს, კარგ სანათს და ფინჯან ცხელ ჩაის… მაშ ასე, ვთავსდებით მოხერხებულად ამ ქაღალდის საოცრებაში და მივდივართ ადგილიდან ფეხმოუცვლელად…

უცებ ვიგებთ, რომ, აი, მაგალითად, “ანა კარენინა” სულაც არ არის ისტორია ერთ სულელ ქალზე, რომელმაც სიცოცხლე მატარებლის რელსებზე დაასრულა ( ასე ამოვიკითხე ერთ-ერთ სტატიაში). ამ წიგნმა დაანახა ეპოქის ქალებს, რომ შეიძლება სხვანაირად იცხოვრო. შეიძლება ებრძოლო იმას, რაც გბოჭავს, თუმცა უნდა იყო მზად იმისთვის, რომ ვარდისფერი სამყაროს ნაცვლად სადღაც ფეხი დაგიცდება და მატარებლის რელსებზე თუ არა, მწარე ცხოვრების პირისპირ დარჩები. ესეც ადამიანური, უფრო ზუსტად ქალური უბედურებაა ბედნიერების ძიებაში….

თუმცა რატომ მხოლოდ ანა კარენინა. თომას მორის “უტოპიას” დაუდია სათავე სოციალიზმის იდეებისთვის, ანნა ფრანკი გვიამბობს მსოფლიოს მეოცე საუკუნის ყველაზე დიდი ბოროტების შესახებ… ზღაპრები გვასწავლის, რომ სამი გზიდან, რომელიც ჩვენს წინაა, სამივეს ბოლოში მოვკვდებით, თუმცა ერთგან უაზროდ, მეორეგან აზრიანად, მესამეგან კი გმირულად; და ჩვენც, მესამეს არჩევა გვიყვარდა ბავშვობაში, ახლა კი ვჭოჭმანობთ… ველოდით პრინცებს, გვიყვარდა მისტერ როჩესტერი, ქარიშხლიან უღელტეხილებში ვიკარგებოდით… ბოლოს, ისიც ვისწავლეთ, რომ გამოვისყიდით ჩვენ ყველა ცოდვას, როგორც ბუენდიების ოჯახმა გამოისყიდა იგი მარტოობის 100 წელიწადით და აღვიგვებით პირისაგან მიწისა; რომ მოვა დღე, როგორც ბიბლია გვასწავლის, გაცხადდება ყოველი და რომ  “ამაოებაა ყოველივე და ამაოთა”… ჩვენ დავინახავთ მზეს, ჩვენ მოვძებნით კატას ბნელ ოთახში მაშინაც კი, როცა იგი იქ არ იმყოფება, დავუსხლტებით აფთრებს, თვით სატანასაც კი ვეწვევით ბალზე და მუხლს გავუწოდებთ მის სტუმრებს სამთხვევად, ამოვიკითხავთ, რომ თურმე ხელნაწერები არ იწვის და რომ ფაუსტმა სული სიყვარულისთვის გაყიდა. თურმე ფაუსტზე ადრე ამ სიყვარულზე პლატონი წერდა თავის “ნადიმში” … ჰამლეტი, დანიის პრინცი კი  მოკვდება ჩვენ წინ განწირული და ღალატით იმედწართმეული; ოთხი მუშკეტერი, რომლებსაც რატომღაც სამი დაარქვა დიუმამ, კვლავ იბრძოლებს მხარდამხარ და მოუწამლავს კარდინალ რიშელიეს, ყველაზე პატივსაცემ მტერს სიცოცხლეს… გაცოცხლდება ზაფხულის უცნაური ღამის სიზმარი და აიძულებს ჯულიეტას, გაჰყვეს რომეოს მარადიულ სამყაროში…

ბოლოს კი აღმოვაჩენთ, რომ გვისწავლია, როგორ ვიბრძოლოთ საკუთარი ბედნიერებისთვის, როგორ გვიყვარდეს სიგიჟემდე, გვიწამია ღმერთის, რადგანაც ეშმაკიც არსებობს, გვიწამია თავისუფალი სამყაროსი, ჯოჯოხეთისა და სამოთხისა, მეგობრობისა და ღალატისა, იმისა, რომ ჩვენი გზა სადღაც დამთავრდება და რადგან არ ვიცით, როდის მოხდება ეს, უნდა ვეცადოთ, შაგრენის ტყავივით არ ჩაგვადნეს ხელში ის… და ეს მხოლოდ რამოდენიმე წიგნია, მხოლოდ რამოდენიმე. წინ კი მთელი ზღვაა, უცხო ადგილების და ადამიანების მთელი ოკიანე…

ადამიანებს ჭირდებათ წიგნები. ჩვენ გვჭირდება ისინი, რადგან დავინახოთ, ვინ ვართ, ვინ ვიქნებით და ვინ შეიძლება ვიყოთ. ცუდი წგნები კი, დამერწმუნეთ, არ არსებობს. ლიტერატურა ხომ არ არის მხოლოდ სასიამოვნოდ გატარებული დრო. ის კვალს ტოვებს ჩვენში, ჩვენს მოაზროვნე ნაწილში, რომელსაც სული დაარქვეს საუკუნეთა წინ…

რაღაა ჩვენი სული ყოველივე ამის შეცნობის გარეშე? მხოლოდ წიგნის ყდაა, სადაც სახელის მეტი არაფერი წერია…

მე და პარფიუმერი


“Изобретательство весьма подозрительно, поскольку оно всегда означает нарушение правил.”

წელიწადზე მეტი მხატვრულ ლიტერატურას აი, რომ იტყვიან, გემრიელად არ ჩავჯდომივარ. არ ვიცი გადაღლილობამ, პირველმა კურსმა, მოუცლელობამ თუ უბრალოდ უსურვილობამ დაახლოებით ამდენ ხანს მომწყვიტა წიგნს. დავიწყე მარტინ იდენი, მოვისროლე, დავიწყე დორიან გრეი, გული შემიღონდა და ისიც მოვისროლე, დონ კიხოტი ერთი გვერდი წავიკითხე, მაგრამ შედეგი_ნული! ერთმა ჩემმა მეგობარმა ისიც კი მითხრა,ადამიანი რაღაც ეტაპზე გარკვეული მიმართულებით განვითარებას წყვეტსო… ცოტა არ იყოს და, შემეშინდა. ყოველთვის მიყვარდა ლიტერატურა და აქტიური მკითხველიც ვიყავი. საბედნიეროდ, ჩემ შემთხვევაში, მისი თეზისი არ გამართლდა. მე კი კიდევ ერთხელ გავიხსენე, რას ნიშნავს, როცა ერთდროულად გინდა, წიგნი მალე ჩაიკითხო და თან არ გემეტება დასამთავრებლად 🙂

თუმცა ლიტერატურისკენ შემობრუნებას ცვლილებების გარეშე არ ჩაუვლია. დავიწყე რუსულად კითხვა როგორც რუსული ლიტერატურის, ასევე უცხოური, რუსულად თარგმნილი ნაწარმოებებისაც და, დამერწმუნეთ, ქართული თარგმანები მათ უმრავლესობასთან, უბრალოდ სასაცილოა 🙂 . ეს ის  შემთხვევაა, როცა ხარისხს გრძნობ ყოველ სიტყვაში, მაგრამ ამაზე სხვა დროს.

პირველი ამ წესს დაქვემდებარებული წიგნი პატრიკ ზიუსკინდის “პარფიუმერი, ერთი მკვლელის ისტორია” იყო. მე ამ წიგნმა კითხვის სურვილი დამიბრუნა. მართალია უმრავლესობა მცენარის სახელი ვერ გავიგე, მაგრამ, საერთო ჯამში ძალიან საინტერესო წიგნი აღმოჩნდა. ეს არის ისტორია ყველაზე უცნაურ, ყველაზე ნიჭიერ და შავი სულის პატრონ ადამიანზე. ჟან-ბატისტ გრენუი პარიზის ყველაზე მყრალ ადგილას იბადება. იგი გადაწყვეტს, იცოცხლოს, მის სასიცოცხლო ძალებს ეს გადაწყვეტილება უბრუნებს. იგი აღიქვამს ყველანაირ, თვით წარმოუდგენელ არომატსაც კი და სათუთად ინახავს გონებაში.

ჟან-ბატისტი ცხოვრობდა ადამიანებში, მათ გარეშეც, საკუთარ სამყაროში და ეძებდა. რას? თავადაც არ იცოდა რას, სანამ პარიზის  ერთ ბნელ ქუჩაზე არ გადაეყარა მას. არომატმა, რომელსაც ახალგაზრდა, ჟღალთმიანი, უჩვეულო სილამაზის გოგონა ასხივებდა, იგი სრულიად მოაჯადოვა და დაჩრდილა ყველაფერი სხვა. ჟან-ბატისტი კლავს გოგონას, მის არომატს კი ითვისებს და სათუთად ინახავს გონებაში. მისთვის ადამიანი არაფრითაა იმ ყვავილზე მეტი, რომლისგანაც არომატს იპარავენ. თუმცა ეს მისთვის არაა საკმარისი. მხოლოდ ფანტაზია და არაფერი ხელშესახები აღარ აკმაყოფილებს. მხოლოდ ამ ღვთაებრივ არომატთან არა… იგი იწყებს პარფიუმერული საქმის შესწავლას მოხუც, გაკოტრების პირას მყოფ პარფიუმერთან და საკუთარი უნარის წყალობით ამდიდრებს მას. თუმცა მისი ინტერესი ფული არ არის. მას მხოლოდ იმის სწავლა სურს, როგორ შეძლოს არარსებულის გონებიდან რეალობაში გადმოტანა. 4 წლის შემდეგ იგი მიდის პარფიუმერისგან და მთელი 7 წელი ხალხისგან ყველაზე მოშორებულ ადგილას ცხოვრობს საკუთარ გამოგონილ იმპერიაში. მას ეზიზღება ადამიანების სუნი, ის გაურბის მას. ბოლოს მის იმპერიაში ნგრევა იწყება. სწორედ მაშინ, როცა ჟან ბატისტი ჟღალთმიანი გოგონას არომატით თვრება, მას თავზე ექცევა ყველაფერი. იგი იგუდება საკუთარ არარსებულ, არარსებულად ამაზრზენ  სუნში. სხეულის იმ არომატში, რომელიც მას არასდროს ჰქონია.

ჟან-ბატისტი წარმოსახვითი იმპერიიდან გარბის  და საბოლოოდ გრასში, პარფიუმერიის მექაში ჩადის, სადაც ისევ გრძნობს ძველ, დიდ ხანს ნაძიებ არომატს… ის ელოდება, როდის ამოხეთქავს ჯეროვნად ეს სუნი გოგონაში. მას არ უნახავს ლაურა, თუმცა, ზუსტად იცის, ზუსტად გრძნობს მისი ჟღალი თმის არომატს….

Continue reading

გამარჯობა, მე მსუქანი ვარ


ადოს პოსტმა ჩამაგონა და გამომხრა.

ზოგადად სიტყვა “მსუქანი” ძალიან არ მიყვარს და ყოველთვის შეურაცხყოფად აღვიქვამ ნებისმიერ ასპექტში (ამიტომ მაპატიეთ  ამდენჯერ ხსენება). თუმცა ეს ბევრს არაფერს წყვეტს. ხალხის დაბრეცილ აზროვნებას ჩემი ვერც მომატებული კილოგრამები გამოასწორებს და ვერც დაკლებული.

შენ ბებიაქალი ხარ და ხელში 4,5 კგ-იანი ახალშობილი გიჭირავს. ამბობ, რომ გოლიათია. მე ამაზე ვერ გპასუხობ, რადგან ლაპარაკი არ ვიცი.

შენ მეზობლის ქალი ხარ, მიყურებ და როოგრი ბუთხუზაა, რას აჭმევთო, კითხულობ. ფიქრობ, რომ მსუქანი ვარ და ყავის სმას აგრძელებ. მე ისევ არაფერს გპასუხობ, რადგან დედამ მასწავლა, უფროსებს არ ვეუზრდელო.

შენ ეზოს ლაწირაკი და მაკარონფეხება ბავშვი ხარ. შენ მეძახი, რომ მსუქანა ვერ და გარბიხარ. მე მოგდევ და მერე დედაშენი მირჩევს საქმეს შენი გატეხილი ცხვირის გამო .

შენ ჩემი პირველი მასწავლებელი ხარ. შენც ხშირად აღნიშნავ, რამხელა ვარ სიყვარულნარევი ხმით. მე არაფერს ვამბობ, მაგრამ მამახსოვრდება.

შენ ისევ ჩემი კლასელი ხარ. მსუქნის დაძახებით არ კმაყოფილდები და უფრო შორს მიდიხარ ეპითეტებში. მე ისევ საცემად მოგდევ.  ვერ გეწევი, მაგრამ მამახსოვრდება.

ეს მე ვარ. მე კომპლექსებში ვიძირები.

ეს კიდევ მე ვარ. ვიაზრებ, რომ ჩემი იარაღი ენაა. კომპლექსებს ვებრძვი.

შენ ჩემი მეგობარი ხარ. წუწუნებ, რომ გასივდი, არადა, ცხოვრებაში 45 კგ-ს არასდროს აცდენილხარ. მე უცბად თავში მომდის აზრი, ნეტა მე როგორ აღმიქვამ და მეცინება.

შენ შენ ჩემი ფიზიკის მასწავლებელი ხარ, მერე ფიზიკის ლექტორი, ბიოლოგიის ლექტორი და ყოველდღე მთავაზობ ახალ-ახალ დიეტებს. მე  ლაპარაკში გყვები და გპირდები, რომ თავს მოვიკლავ და დავიცავ დიეტას. ოთახიდან გამოსულს მეცინება.

შენ ანატომიის ლექტორი ხარ და საგამოცდოდ გაძეძგილ აუდიტორიაში უმიზეზოდ მეძახი მსუქანას. მე ვფიქრობ, ნეტავ როგორ მიიღე ექიმი პროფესორის წოდება და გაცეცხლებას ვიოკებ.

შენ უბრალო გამვლელი ხარ. მიყურებ და ფიქრობ, რომ ძროხა ვარ. ხანდისხან, ხმამაღლა ამბობ კიდეც. მე აღარ ვბრაზდები, ვფიქრობ, რომ ძროხა ძალიანაც საყვარელი ცხოველია.

შენ ისევ ჩემი მეგობარი ხარ. მეუბები, რომ ასეთი უფრო საყვარელი ვარ და არაა საჭირო, გავხდე. მეორე წუთში საკუთარ მომატებულ 100 გრამზე წუწუნებ. მე ისევ მეცინება.

თქვენ ჩემი მეგობრები ხართ. მე თვითონ ვხუმრობ ჩემ წონაზე. თქვენ მყვებით. აზრად არ მოგდით, რომ მწყინს.

შენ სარკე ხარ. ხანდახან მატყუებ, მაგრამ უმეტესად სიმართლეს მეუბნები. ამიტომაც მიყვარხარ.

შენ დაწესებულების უფროსი ხარ. სამსახურში არ მიღებ დიპლომების დასტისა და მიღწევების მიუხედავად. მიზეზად არასაკმარის გამოცდილებას ასახელებ. იქვე ასაქმებ გრძელფეხება ქათამს. მე ისევ ვიცინი.

…………………………………………….

შენ ჩემი თავი ხარ.  თუ არ ხარ, სულ ადვილად შეიძლება გახდე ასეთი. ამის გაფიქრებაზე შიში გღრღნის. მე შენთვის ცოცხალი მაგალითი ვარ იმისა, როგორი არ უნდა გახდე.

მე კი ბედნიერი ვარ, რადგანაც შენ ისეთი ხარ, როგორიც ყველა, მე კი – განსაკუთრებული: განსაკუთრებულად მსუქანი, განსხვავებულად ბედნიერი. მე იმიტომ არავის ვეყვარები, რომ კარგი ფეხები და მოდელის პარამეტრები მაქვს. შენ ამას ვერ გამოცდი.

მე შენ არ გგავარ.

Don’t let this magic dies…


მაგია მოკვდა ჩვენში და ჩვენ შორის…

საინტერესოა, რამე თუ გამოვიდოდა.

იქნებოდა თუ არა ლამაზი ჩვენი ტანგო წვიმის ქვეშ….

მაგრამ… მაგრამ მაგია მოკვდა..

მაგია მარტო ერთ გულში ვერ ცოცხლობს…