About breakdowns and ect.


 Van Gogh, Irises, May 1889. Oil on canvas

Van Gogh, Irises, May 1889. Oil on canvas

შეგიმჩნევიათ, როგორი ლურჯი და ყვითელია ერთდროულად ვან გოგის ნახატები? ოკეანესავით ლურჯი და მზესავით ყვითელი ფერი ერთმანეთში ბრუნავს, ირევა, იზილება, ანათებს, ყვირის, ყავილებად იქცევა…

ვან გოგი იმიტომ ტრიალებს ახლა ჩემს თავში, რომ სხვა დანარჩენი წაიღოს, მაგრამ ვერ ერევა.

რეალურად ყველაფერი არც ისე კარგადაა, როგორც ჩანს. ხანდახან მგონია, რომ ანჰედონიის “მსხვერპლი” ვარ. ეს სიტყვა ძალიან მომწონს ამ ბოლო ხანებში. ზოგერითი დღე მართლაც ასეთი მაქვს: სრულიად არაფერი რომ მანიჭებს სიამოვნებას, ისეთი.

სამაგიეროდ, ვან გოგი ისეთივე მანათობლად ყვითელი და ლურჯია, თუმცა მე ვეღარ ვგრძნობ.

რატომ breakdown-ი? იმიტომ, რომ ის ენერგია, რომელიც ჩემგან მიდის, არასდროს ბრუნდება უკან. ადამიანები ცხოვრობენ, სულიერად მდიდრდებიან, იზრდებიან ამ რესურსზე, სამაგიეროდ კი ერთ ნამცეცსაც არ აბრუნებენ. კი მე ვცარიელდები, ვნაცრისფერდები, ვიღლები. აი, აქ კი მოდის ანჰედონია, შედეგი იმისა, რომ მარტო ვარ, რომ სასიამოვნო აღარფერია, ლამაზი ლურჯი ქუდების, 6 წელიწადად რომ დამიჯდა, იმ ქუდების ცაში ასროლაც კი. ზუსტად ისეთი ლურჯისა, ვან გოგმა რომ იცოდა ხოლმე.

და მაინც, მარტო ვინსენტი რჩება ხოლმე ჩემთან, როცა სხვა არავინ ბრუნდება, გამოსაშვების ლურჯი მანტიის ფერშიც კი, რომელიც მაინც აღარაა სასიამოვნო.

ალბათ, ეს ანჰედონიაც გაივლის. ლურჯი და ყვითელიც ისევ გაცოცხლება, აელვარდება. სამაგიეროდ კი დარჩება სიცარიელე სულის ნამცეცებში. ისეთი წვრილი ფორები დარჩება, რომელიც ერთხელაც ვეღარ დამიცავს. ერთხელაც, ალბათ, არაფრის სურვილი გააძევებს ვინსენტს და სითბოს ჩემი თავიდან.

მე კი არ მინდა, ვინსენტის გარეშე ვცხოვრობდე.

როდის? როდემდე?

Who knows.

 

 

 

 

მარიამი


2 საათის წინ, ტრანსპორტში მჯდომმა უნებურად გავიფიქრე, რომ დღევანდელი დღე ძალიან ბედნიერი გამოდგებოდა. აი, ხომ გამოგიცდიათ უცნაური გრძნობა, როცა ზუსტად იცი, რომ ყველაფერი კარგად რომ იქნება? ყველაფერი ასე აგიხდეთ, მეგობრებო. ზუსტად ასე!

10 წუთის წინ 9 თვის ნანატრ ზარს ვუპასუხე, ყურმილის მეორე მხრიდან კი ნამდვილმა სუპერგოგომ, უკვე 2 შვილის დედამ მეორე ბაჭიას დაბადების ამბავი მამცნო. ადრეც ვწერდი და ახლაც გავიმეორებ: ნამდვილი სიხარული ისაა, სხვისი 3 კილო და 700 გრამიც რომ გიხარია!

მე და მარიამმა ერთმანეთი პირველად ალბათ სკოლაში ვნახეთ, პირველ კლასში. მახსოვს, გამხდარი, შავთმიანი გოგო იყო. თავიდან არ გვიმეგობრია. ცოდვა გამხელილი სჯობს და, არც მახსოვს, როგორი ურთიერთობა გვქონდა სადღაც მერვე კლასამდე. ის კი მახსოვს, რომ ერთ დღესაც მესამე რიგიდან პირველისკენ გავიხედე, მეორე მერხზე მჯდომი ეს გოგო დავინახე და მკვიდრად გავდაწყვიტე, რომ მარიამი ამიერიდან ჩემი მარიამი გახდებოდა.

სკოლის მერე დიდ ხანს ვბოდიალობდით ხოლმე პარკში, მყუდრო, ვიწრო ქუჩებში და ყვითელ ფოთლებს ვაგროვებდით. იდუმალას ქუჩაზე ახლაც დგას მწვანე ღობეში ჩამალული უცნაური ყვავილის მქონე ხე, რომელსაც ხშირად შევყურებდით ხოლმე ქვევიდან ჰერბარიუმით გატაცებულნი.

ბევრი რამ გამოვიარეთ მას მერე, გავიზარდეთ, პრიორიტეტები შეგვეცვალა, აღარც ჰერბარიუმს ვაგროვებთ გარდა გასაკუთრებული შემთხვევებისა. თუმცა მთავარი ყველაფრის მიუხედავად უცვლელი  დარჩა: ისევ გვიყვარს ერთმანეთი და დღეს ხეებს კი არა, მარიამის გულს, ჩემს ნათლულს შევყურებთ ხოლმე მანეჟში მოგორიალეს. ტექნიკურად 4ნი

თუმცა ყველაზე სასაცილოდ მაინც ის მახსოვს, მარიამის ქორწილის წინა ღამეს როგორ ვაკეთებდით მარიამის თმის სამაგრს ჩვენი ხელით სიძისგან ნათხოვარი წებოთი. რამდენიმე ასეთი მოგონებაც უნდა გქონდეს ადამიანს.

ძალიან უცნაურია, როდესაც ორ უცხო ადამიანს საერთო არამატერიალური საკუთრება აქვს. ეს ფენომენი დღემდე ამოუხსნელია ჩემთვის. მიუხედავად ამისა, ყოველდიური გრძნობები და სიყვარული მუდმივად გროვდება ჩვენს გულებში, როგორც ძველ ფორტეპიანოს ედება ხოლმე სქელი და მბზინავი მტვრის ფენა.

მარიამი ყოველთვის ჩემზე ძლიერი გოგო იყო. მე ვერასდროს გავბედავდი, სულ მემუშავა, 20 წლისას ჩემი ცხოვრების სიყვარული მეპოვნა, 21-სას ოქროსკულულა კუპიდონივით ბიჭი მყოლოდა, 23-ისას კი ყველაზე ლამაზი გოგო გამეჩინა ამ ქვეყნად. მე მშიშარა ვარ, მარიამი კი მამაცია.

მუხედავად იმისა, რომ სიკვდილზე მეტად იმის მეშინია, რომ იდესმე შეიძლება მეც მქონდეს ოჯახი, მარიამი ჩემთვის იმის იდეალი და მიზანია, რომ ქალს შეუძლია, ჰქონდეს ყველაფერი: საყვარელი სამუშაო, მეორე ნახევარი და ორი ანგელოზი; შენი გუნდი, რომელიც სულ შენთან იქნება.

აი დღესაც, სადღაც სამშობიაროში 3 კილო და 700 გრამიანი ვარდისფერი ბამბის ქულა ზუზუნებს, ახალ და ცივ  სამყაროს ეჩვევა და მარიამიც დაღლილია. მე კი შორიდან მიყვარს ისინი. თუმცა, სივრცეს პირობითია ზუსტად ისევე, როგორც სიყვარული. მე ხომ სადღაც ზუსტად მაშინ ვიფიქრე, რომ ყველაფერი კარგად იქნებოდა, როცა პატარა ელენიკო მოევლინა დედამიწას.

სიყვარულს ყველა სივრცის დაძლევა შეუძლია. განსაკუთრებით თუ ეს სიყვარული სუპერგოგოებს ეკუთვნით. ზუსტად ისეთებს, როგორიც მარიამია.

 

ჩემი 24


24 წელი უცნაური თარიღია. ეს რიცხვი არც ოცდახუთია, მეოთხედი საუკუნე რომ დაუძახო და იამაყო და არც 23, რომ ჯერ კიდევ ახალგაზრდად ჩათვალო თავი. 24 წელი ის დროა, როცა ხვდები, რომ  არც იქითა ხარ და არც აქეთ. დრო, როცა იაზრებ, რომ უკვე გაიზარდე.

დღეს ბევრი უცნაურობა მოხდა.

დაბადების დღს ღამეს ჭეშმარიტი მედიკივით სამსახურში შევხვდი წამლებით ხელში და უცებ ერთბაშად ვიგრძენი, რომ აქაც ვუყვარვარ ხალხს. ისინი მაფასებენ იმდენად, რომ სიურპრიზიც მომიწყვეს ისე, რომ მე, ბატმა, ვერც გავიგე და გემრიელი შოკოლადის ტორტითაც გამანებივრეს.

დღეს დილით კი ქუჩაში ჩემს ხელში მოკვდა სრულიად უცხო ადამიანი. მიუხედავად იმისა, რომ მისი გადარჩენა სრულიად კვალიფიციურად ვცადეთ, მაინც არაფერი გამოვდა ამ საქმიდან. ეს იყო პირველი ქუჩის CPR, რომელიც, სამწუხაროდ, წარუმატებელი აღმოჩნდა.

tumblr_o1bisr5jZ41tvtrqdo1_500

მიუხედავად იმისა, რომ ზოგადი ფონი ამწუთს ძალიან არასახარბიელო მაქვს, მეგობრებს მაინც არ მივუტოვებივარ. თითქმის ყველა მესტუმრა მორიგეობით, ვისაც როგორ და როდის შეეძლო. ჩემი პაწია ნათლულიც მოგორდა დღეს და საპატიოდ დაიკავა ნათლიას დაბადების დღის პირველი სტუმრის სტატუსი.

დღეს სტუმრად მოვიდა ნათლიაც, რომელიც საუკუნეა, აღარ მინახავს და ჩამოვიდა საზღავრგარეთიდან ჩემი მეგობარი, რომლის გამოჩენასაც ყველაზე ნაკლებად ველოდებოდი ჩემს მისაღებ ოთახში.

ჩემი მეგობრების დანარჩენმა ნაწილმა საღამოს ორგანიზება ჩაიბარა, დანარჩენებმა კი იმაზე იზრუნეს, რომ ამ სეზონზე ახალი ტანსაცმლის ყიდვა არ დამჭირდეს, კარგად გამოვიყურებოდე, არაფხიზელი ვიყო პერიოდულად და კარგი სუნიც ამდიოდეს ბანაობის შემდეგ.

დღევანდელმა ძალიან, ძალიან არაორდინალურმა დაბადების დღემ დამარწუნა იმაში, რომ არასდროს უნდა თქვა, ამაზე უარესი რა დამემართებაო და ყოველთვის უნდა გჯეროდეს უცნაური და კეთილი მოულოდნელობებისა. კიდევ ყოველთვის უნდა გახსოვდეს, რომ ცხოვრება მოკლეა და მატერიალური ფასეულობები კიდევ ძალიანაც გამოუსადეგარი, რადგან როცა კვდები თან არაფერი მიგაქვს, ხანდახან საკუთარი სულიც კი.

კაცობრიობას ბედნიერებისთვის სხვა ადამიანები და ერთმანეთის სიყვარული სჭირდება, ესაა და ეს.

ბევრ ბედნიერ მომავალ დაბადების დღეს გისურვებთ.

როგორ დავტოვე სამსახური


როგორ და აი, ასე! თუმცა მანამდე ბევრი რამაა მოსაყოლი. მიუხედავად იმისა, რომ ათასნაირ სამსახურში მიმუშავია, დღეს მხოლოდ მედიცინაზე მოგიყვებით. ამ წუთას ეს და მხოლოდ და მხოლოდ ეს საკითხი წიკწიკებს ჩემს თავში.

იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ღამის ცვლა საავადმყოფოს მიმღებ განყოფილებაში 2 წლის წინ, 28 დეკემბერს, სადაც სულ სულ პირველად ამოვყავი თავი. შთაბეჭდილებები? აი, ასეთი:

shifts
ემოცია :I’mFuckedUp:

ზოგიერთებს შეიძლება გახსოვთ კიდეც ამ პირველი მორიგეობებისადმი მიძღვნილი ბლოგ-პოსტი, სადაც ჩვეულ მიმღებისეულ არეულობაზე ვწერდი.

რა შეიცვალა ამის შემდეგ? ალბათ ის, რომ ასეთი სახე აღარ მაქვს ხოლმე (ხშირად) და უკვე მეორე სამუშაო ადგილი გამოვიცვალე. რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან ერთი წელი, ყველაზე კარგი გამოცდილება და საუკეთესო მეგობრები მაკავშირებენ. სამწუხაროდ, ნაწილს სამუშაო, მეორე ნაწილს კი მოახლოებუილი რეზიდენტურის გამოცდა გვიმწარებს სულს და ხშირად ვეღარ ვნახულობთ ერთურთს. თუმცა სიყვარულისა და ღიმილის გაცვლაში ეს ამბავი მაინც ვერ გვიშლის ხელს. რესპში (როგორც რესპუბლიკურს ვეძახით ხოლმე შინაურები) უხელფასოდ ვმორიგეობდი. და მიუხედავად იმისა, რომ ფინანსური სარგებელი არ მქონია, ძალიან, ძალიან დიდი პრაქტიკული გამოცდილება მივიღე, რის გამოც მადლობის მეტი ნამდვილად არაფერი მეთქმის.

10517177_652113748192669_662526318_n
თუ სასახურის გასახდელში არ დაგისვენია, რაა მამული

ძალიან ბევრია საავადმყოფო, სადაც თავისუფლად მოგცემენ საშუალებას, უხელფასო პრაქტიკანტად იმუშაო. ამ მეთოდში ბევრი დადებითი არსებობს: მეტწილად საშუალება გაქვს, გრაფიკი არეგულირო, მეტი პროცედურა ნახო, თუმცა დიდი მინუსი ისაა, რომ შენი, როგორც უხელფასო არსების პასუხისმგებლობის გრძნობა ნელნელა იკლებს. ასეა თუ ისე, ფინანსური ფაქტორი გაიძულებს, მეტი შრომისმოყვარეობითა და ყურადღებით მოეკიდო თუნდაც საყვარელ საქმეს და იმის შიში არ გაგიჩნდეს, რომ კარგავ ენთუზიაზმსა და პატივისცემას ისეთი რამეებისადმი, რისი კეთებაც მთელი ცხოვრება მოგიწევს. სწორედ ამიტომაც ძალიან მნიშვნელოვანია, ანაზღაურებადი (თუნდაც მინიმალური თანხის) პრაქტიკა გაიარო და მცირედი შემოსავალი საკუთარი საკვების საყიდლად მაინც გეყოს. სწორედ ამ ფაქტის გააზრებამ მაიძულა, დამეტოვებინა ჩემი კომფორტის არეალი და გამოვსულიყავი გარეთ.

ამის მერე იყო სხვა სამსახური და ჩავარდნის რამდენიმე თვე, თუმცა ცოდვა გამხელილი სჯობს, გადაღლილიც ვიყავი და ასე ვარჩიე. ნამდვილი ხელოვნებაა, ღამე გაათიო სამსახურში და დილით ლექციაზე არ ჩამოგეძინოს. მე კი ამ ნიჭს მხოლოდ სულ ცოტა ხნის წინ დავეუფლე, ასე რომ😀

წელს, სადღაც ივნისის ბოლოს გადავწყვიტე, რომ უკვე საკმარისი იყო, რომ უკვე მჭირდებოდა შესაბამისი სამსახური, სადაც ვიმუშავებდი და ანაზღაურებც მექნებოდა, ამიტომაც საძიებო საიტებს მივაშურე და შედეგმაც არ დააყოვნა: თავი ელიზაბეტ ბლექველის კლინიკის რეანიმაციულ (და ხანდახან მიმღებ) განყოფილებაში  ამოვყავი ექთნის თანაშემწედ.

მიუხედავად იმისა, რომ ბლექველში (ასე ვეძახით აქაურობას შინაურები) მხოლოდ 4 თვე გავატარე, საკმაოდ ბევრს ვმუშაობდი. ანაზღაურება გასაოცარი არა, თუმცა სტუდენტისთვის ასე თუ ისე საკმარისი მქონდა და მეც ჩემს საქმეს მშვიდად და აუღელვებლად ვაკეთებდი. იცით, როცა ისეთი სამუშაო გაქვს, როგორიც ჩვენია, ყველანი ერთი ოჯახივით ხდებით, ფაქტიურად ერთად ცხოვრობთ. და როცა კარგ ადამიანებთან ერთად გიწევს შრომა, შენი საქმე ერთი-ორად მსუბუქდება. ჰოდა, მეც ბედნიერი ვარ გითხრათ, რომ ამ ადგილის სახით კიდევ ბევრი კარგი მეგობარი და ახალი ოჯახი შევიძინე.

თუმცა, ასე იყო თუ ისე, გუშინ ბოლო გადარეული მორიგეობა მქონდა რეანიმაციაში. დღეიდან ბლექველის თანამშრომელი აღარ ვარ. დიდი ხნის წინ მივეცი ჩემს თავს პირობა, რომ დავაფასებდი და შევაფასებდი საკუთარ შესაძლებლობებს, შრომას და პატივს ვცემდი სურვილებს, რომელიც სადმე უკეთესისკენ წამიყვანდა. სწორედ ამ ფინანსურ და შრომით კრიტერიუმებში ვერ გავუგეთ მე და ჩვენმა ადმინისტრაციამ, სწორედ ამიტომაც ახალი კონტრაქტი არ გავაფორმე, დავწერე ცხოვრებაში პირველი განცხადება სამსახურიდან გათავისუფლების შესახებ და წამოვედი.

როგორც აღმოჩნდა, წამოსვლა ძნელი არ ყოფილა. უფრო რთული კარგი ადამიანების დატოვება გახდა. ამ კლინიკამ ბევრი რამ მომცა და მასწავლა, რისთვისაც ნამდვილად ვარ მადლიერი. ბოლოს და ბოლოს პირველი კარადის გასაღებიც ხომ აქ მომცეს :D.

თუმცა ყოველთვის უნდა გქონდეს უკეთესის იმედი. უკეთესთან ერთად მე ახლა თავისუფალი საფიქრალი და საძილე დროც მაქვს.

რა შემიძლია გითხრათ ყოველივე ამის შემდეგ? მხოლოდ ის, რომ დააფასეთ საკუთარი შრომა, საკუთარი ჯანმრთელობა და სურვილები. გახსოვდეთ, როგორც თქვენ აღიქვამთ და პატივს სცემთ საკუთარ თავს, ისევე აღგიქვამენ სხვებიც. ასე, რომ დასხედით და კარგად დაფიქრდით,  გაბედნიერებთ თქვენი სამუშაო, ოჯახი ან ურთიერთობები? არა? მაშინ თქვენ უკვე იცით, რა უნდა გააკეთოთ.

კარგად იყავით. მორიგ სამსახურამდე.

როცა სიკვდილი მარცხი არ არის


დღეს არც თუ ისე დიდი ჰოსპიტალის არცთუ ისე დიდ მიმღებ განყოფილებაში ვმუშაობ. მორიგე ვარ. უკვე თითქმის 2 თვეა, დღეგამოშვებით ვმორიგეობ ასე და გადავიღალე. ახლა დილის 2 საათი და 48 წუთია. ეთიკა მოითხოვს, არ დასახელდეს ადგილი და მოქმედი გმირები, არ გამოიხატოს პირადი გრძნობანი და არ მოიყოლოს ყველაზე კარგი მოსაყოლი ამბები. რაღაც, უფრო სწორად, უმეტესობა რეგისტრატურის კარს მიღმა უნდა დარჩეს.

3c41a867ec5e1ad4410210bc27addd16

სულ მაინტერესებდა, რა ხდება კულისებში. არა, მარტო თეატრის კულისებში კი არა, მეტროს გვირაბებში, ტელეგადაცემების უკან, საავადმყოფოებში… და აი, დღეს მე თავად ვარ ეს კარისუკანა მედპერსონალი. ერთი შეხედვით, პრივილეგირებული ვარ: შემიძლია ვნახო ადამიანები, რომლებსაც გარეთ ახლობლების არმია საათობით ელის. ჩემი სამუშაოა, ხელი მიმიწვდებოდეს მათ ყველაზე დიდ განძთან – სიცოცხლესთან, მოვუარო მათ, ვუყურო ამ ადამიანების სიკვდილსა თუ გამოჯანმრთელებას…

სიკვდილს, დიახ, სიკვდილს. რაც თავი სამედიცინო სფეროში ამოვყავი, ეს თემა ჯერ მტკივნეული იყო იმდენად, რომ დღემდე მახსოვს პირველი ჩემს თვალწინ გარდაცვლილი პაციენტის გვარი, მერე ზედმეტად ფილოსოფიური გახდა ეს ყველაფერი,  შენდეგ რაღაცნაირად ცივი და ბოლოს, ერთ დღესაც აღმოვაჩინე, რომ ეს ამბავი სადღაც ჩემ იქით, მეზობელი სოფლის მდინარესავით მიედინება. მე სიკვდილს თითქმის ყოველ დღე ვხედავ. ვხედავ ადამიანებს, რომელნიც ცოცხლები არიან, მაგრამ უკვე მკვდრები. ისეთი ადამიანები, რომლებსაც უკვე იცნობ, რადგან თვეობით უვლი, ესაუბრები ათას სისულელეზე, ეუბნები, რომ ყველფერი კარგადაა…

ამ დროს ეს ადამიანები კვდებიან. კვდებიან მარტივად, ჩვეულებრივად, მშვიდად ან დიდი ფორიაქით. თუმცა, საბოლოოდ, ყველაფერი მთავრდება. ყველა გული ჩერდება, რამდენად კარგი და დიდიც უნდა იყოს მისი მფლობელი.

ბევრი კითხულობს, რას გრძნობს ამ დროს ექიმი?

ექიმი ვერფერს იგრძნობს გარდა იმ გარდაუვლობისა, რომ თავადაც მოკვდება. რომ ოდესმე მოკვდება ყველა, ვინც ექიმს უყვარს, ვისაც ის იცნობს. ეს ადამიანები დაგვტოვებენ სრულიად ჩვეულებრივ, ისეთ დროსა და მომავალში, რომლის განჭვრეტაც ჩვენ არ შეგვიძლია.

თითქოს ძნელი ჩანს. ამ დროს ეს აზრი ერთადერთი (და ალბათ სწორიც) გამოსავალია. ჩვენ ბევრს ვსწავლობთ. გვასწავლიან ანატომიას, გვეუბნებიან, რომ მედიცინა ფარმაკოლოგიაზე, დიაგნოსტიკაზე, ქირირგიაზე დგას. ამ დროს კი არავის ახსოვს სულ სულ მარტივი და ყველაზე საჭირო რამის სწავლება: როგორ შევხვდეთ ადამიანის სიკვდილს, მის გარდაცვალებას.

შეიძლება, ეს ყველაზე სწორია, შესაძლბელია, ყველაზე მცდარიც. მაგრამ მთავარი ისაა, რომ სიკვდილი არ არის წაგება. ის სიცოცხლის ლოგიკური დასასრულია.

აბა რატომ მუშაობს ექიმი ამდენს, თუკი ადამიანი მაინც კვდება? ალბათ, იმიტომ, რომ მასაც სურს, მეტი დრო ჰქონდეს იმ ადამიანებთან, ვინც უყვარს, თუმცა ისიც შეუძლია, სხვა ადამიანებსაც აჩუქოს საათები, დღეები, წლები საყვარელ ადამიანებთან ყოფნისთვის. კაცმა არ იცის, სად მთვრდება ამ დროს უმაღლესი ეგოიზმი და იწყება შიში იმისა, რომ შენც მოკვდები; ისე მოკვდები, როგორც შენი ნალოლიავები პაციენტების უმეტესობა კვდება, რომ მერე გაცივდები, ვიღაც მოგხედავს, ვიღაც შენს ახლობელს დაურეკავს ღამის 4 საათზე და ამ ამბავს დანანებით ეტყვის…

კაცმა არ იცის, მეგობრებო, კაცმა არ იცის…

თუ ვინმეს ღრმად მოუნდება ამ თემას ჩასწვდეს, მშვენიერი პუბლიკაცია შეგიძლიათ ნახოთ TED-ზე, მე კი ამავე ბმულზე დაწერილ ერთ ბოლო ჭეშმარიტებას მოგაშველებთ: სიკვდილი მარცხი არ არის, ეს ნორმალურია. სწორედ ასეთია სამყაროს ბუნებრივი წყობა.

დაე, ვიყოთ ბედნიერნი, სანამ გვაქვს დრო.